ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Λίγο Κιλκίς ακόμα…

Το ταξίδι ξεκινά πάντα με μια ανησυχία. Τουλάχιστον εγώ έτσι ξεκινώ. Με κούραση της προηγούμενης και τακτοποίηση των πραγμάτων, με σκέψεις που δεν θα έπρεπε να κάνω, με χάρτες στο μυαλό και δρομολόγια. Και χρόνο μοιρασμένο και κομμένο σε διάφορα μέτρα για να προλάβω να δω τόπους και ανθρώπους.  Κι έτσι τα βόρεια και κεντρικά… Continue reading Λίγο Κιλκίς ακόμα…

ΣΥΖΗΤΩ

Η Αικατερίνη Τεμπέλη στο elpis calling…

Πριν μερικά χρόνια διάβασα το βιβλίο της «Η σκόνη των άστρων», δώρο φίλης που αγαπούσε πολύ την Αικατερίνη καθώς ήταν φίλες από παλιά. Στην πορεία έμαθα ότι οι ζωές μας είχαν κάτι κοινό, εκτός από κοινούς φίλους. Είχαμε και οι δύο προϋπηρεσία στον «αέρα» του ραδιοφωνικού σταθμού Studio 19, που φιλοξένησε τις ανησυχίες μας, με… Continue reading Η Αικατερίνη Τεμπέλη στο elpis calling…

ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Μικρό καλοκαιράκι…

Αρκετά χρόνια πίσω μια εσωτερική ανάγκη με έκανε ένα πρωί να πάρω το αυτοκίνητο και να βγω στους δρόμους. Οδηγός ένας ξεφτισμένος χάρτης. Μια τσάντα με δυο αλλαξιές, λίγο νερό, μια ομπρέλα… αυτά ήταν όλα κι όλα τα μπαγκάζια μου. Η διαδρομή τότε και τώρα ίδια, πάντα η ίδια ανάγκη με οδηγεί εκεί. Κινήθηκα δυτικά και… Continue reading Μικρό καλοκαιράκι…

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Πέντε ευρώ…

Τον είδα καθισμένο στο παγκάκι σε πολυσύχναστο σημείο της πόλης, τυλιγμένο κατακαλόκαιρο με ό,τι διέθετε. Ζακέτα, ένα κομμάτι ύφασμα που κάποτε ήταν μάλλον σεντόνι, εφημερίδα στα γόνατα. Ψιτ, φώναξε… πήγα να προσπεράσω ενοχλημένη. Ψιτ εμένα; Κάνω πως δε κοιτώ. Αλλά τον κοιτάζω. Το βλέμμα μου κόλλησε στο δικό του γαλάζιο, φωτιά στα μάτια παρόλη την… Continue reading Πέντε ευρώ…

ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Στα νότια είναι πάντα ωραία!…

Ο Αύγουστος στο όριο και με νεύρα, ξεκινά η μέρα μας με μαύρα σύννεφα, πολύ αέρα και σχετική δροσιά, βροντές και ψιλόβροχο. Η διάθεση στα κάτω, να κάνω να μην κάνω, να ξεκινήσω να το αφήσω, τελικά προχωρημένη ώρα ήδη ξεκινάμε αποφασιστικά για βόλτα – εκδρομή με ντεμί φθινοπωρινό καιρό και τα σύννεφα σύμμαχο για… Continue reading Στα νότια είναι πάντα ωραία!…

ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Στις ομορφιές του Πηλίου…

Ξημέρωμα στο λιμάνι. Μάτι κουρασμένο από το ξενύχτι του ταξιδιού και στομάχι που γουργουρίζει. Πόσα χρόνια είχα να βρεθώ εν πλω για Πειραιά, ούτε που θυμάμαι. Κάτι λίγο η κλειστοφοβία, κάτι λίγο η ναυτία, κάτι λίγο τα ακριβά εισιτήρια, πέρασε ο καιρός και καλά έκανε τελικά που πέρασε τόσος, γιατί είδα «αλλιώς» το μεγάλο λιμάνι.… Continue reading Στις ομορφιές του Πηλίου…

ΤΑΞΙΔΕΥΩ

Στον παφλασμό των κυμάτων…

  Στην καρδιά μου πάντα θα υπάρχουν αγαπημένοι προορισμοί και πάντα θα θέλω να επιστρέφω. Όσο πιο συχνά τόσο πιο καλά. Κι αν ήμουν μόνη στη ζωή αυτό θα έκανα. Θα πήγαινα σε μέρη που νιώθω μια μεγάλη αγκαλιά, θα πήγαινα εκεί που νιώθω φροντίδα κι ας μην είναι κανένας δικός μου κοντά.  Υπάρχει ο… Continue reading Στον παφλασμό των κυμάτων…