Uncategorized

Με μισή καρδιά κι ένα μαύρο κουτί σκονισμένο…

Ανοίγω, κλείνω φως, ανοίγω, κλείνω ντουλάπα, ανοίγω, κλείνω πόρτα, ανοίγω, κλείνω, κάνω αυτιστικές κινήσεις στα 40 και αναρωτιέμαι πως πέρασε ο καιρός κι έφτασα ως εδώ με μόνο μια ελπίδα. Λογικά πρέπει να είμαι πολύ γενναία. Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα αλλάζουν οι καταστάσεις και πρέπει να αντιμετωπίσω θέματα που ποτέ δεν σκέφτηκα.

Εκείνο το έχε στόχο, βάλε στόχο, βρες κάτι να αγαπάς, βρες κάτι να σου αρέσει, κάνε κάτι δημιουργικό χάθηκε στην πορεία, έγινε φόβος, έγινε καταπίεση. Η προτροπή δεν έμεινε ακέραιη ούτε στο ελάχιστο, μόνο ιδέες μικρές έμειναν, ιδέες που γυροφέρνουν κάθε μέρα στο μυαλό μου, μα προοπτική αυτό δεν το λες.

Η ιστορία γράφει ακόμα κεφάλαια που τα περισσότερα είναι για γέλια, κλείσε την τηλεόραση για κάποιους μήνες και άνοιξέ την ξανά, θα δεις ότι δεν άλλαξε τίποτα, εκτός από κάτι καταστροφές και ακόμα περισσότερους θανάτους, όλα τα υπόλοιπα παρέμειναν ίδια.

Ίδιοι πολιτικοί κι ας θέλουν να πιστεύουν πως αλλάζουν, είναι άλλοι ή κάτι άλλο, το στυλ δεν αλλάζει τον άνθρωπο, ίδιοι απαξιωμένοι θεσμοί, λόγια copy paste και ξεθωριασμένες ιδέες χιλιοειπωμένες, που δεν έχουν καμιά πρακτική αξία, ούτε νόημα.

Στην αντίπερα όχθη υπάρχουν ακόμα μερικοί πολίτες ενεργοί, δραστήριοι, αλληλέγγυοι, οι υπόλοιποι ανενεργοί, κουρασμένοι και απελπισμένοι, μερικοί φοβικοί, δεν είδαν τον ήλιο να ανατέλλει, ούτε την δικαιοσύνη να εργάζεται γρήγορα και να αποδίδει τα σωστά, τα λαμόγια παντού και μια μπόχα απλώνεται για κακή μας τύχη, ακόμα και κει που έλεγες πως δεν υπήρχε περίπτωση να πλησιάσει.

Και τα μισά μένουν μισά. Και ο κόσμος λέει προοδεύει.

Ξέχασα με όλα αυτά να ανακαινίσω τα μαύρα μου κουτιά, να τα κουνήσω λίγο, να τα ξεσκονίσω, για να τ’ ανοίξω ούτε λόγος και να τα βάλω ξανά στη θέση τους. Θα μου πεις και με το δίκιο σου, τι να τα κάνω; Άλλωστε, και που τα έχω, δεν άλλαξε ως τώρα κάτι, μόνο τα  γεμίζω, τα γεμίζω και δεν ξέρω πότε θα είναι η κακή τους ώρα που θα μπουμ και θα πεταχτούν από μέσα χιλιάδες στοιχειωμένα μυστικά και σκέψεις, που κάποιος μου είπε κάποτε, να τα έχω, για να τοποθετώ όλα τα άχρηστα και τα ασήκωτα, να αδειάζει ο σκληρός μου ο δίσκος.

Μέσα εκεί είναι όλα, όσα θυμάμαι εκεί είναι, υπάρχουν και τα άλλα που έχω ξεχάσει, δεν έχει μεγάλη σημασία ποια είναι, αρκεί που βρίσκονται σε λήθαργο και δεν έχει υπάρξει ακόμα εποχή που θα μου τα ξυπνήσει! Ζουν εκεί σκέψεις και συναισθήματα, υπάρχουν άνθρωποι κι άνθρωποι, ψυχές και σώματα, χαμένες προσδοκίες και ό,τι μπορεί να αντέξει μέσα σε ένα μαύρο κουτί.

20160918_192913

Εκεί υπάρχουν όλα, τα δρομολόγια που έγιναν και εκείνα που δεν πραγματοποιήθηκαν, οι αποφάσεις και οι υποσχέσεις, οι δικαιολογίες, τα σμιξίματα κι οι χωρισμοί, τα σκαμπανεβάσματα, οι μαύρες ώρες, οι δύσκολες μαύρες ώρες, οι εντολές, οι καταμετρημένες στιγμές μοναξιάς. Εκεί υπάρχουν όλα, απέλπιδες προσπάθειες για νέα ξεκινήματα, εκεί οι ιδέες του τι ακόμα μπορώ να μάθω για να προκόψω, εκεί οι συμπόνιες και οι απέχθειες, εκεί τα λόγια τ’ άσχημα και οι μανούβρες της λογικής.

Δεν πρόλαβα να τα ταξινομήσω, ορμούν με φόρα κάθε μέρα και αφήνουν εκκρεμότητες τακτοποίησης, μα κάποια μέρα θα τα αριθμήσω, θα τα ανασκαλέψω και θα διαγράψω… δεν ξέρω γι αυτό, δεν μου είπε εκείνος ο φίλος τι γίνεται με την διαγραφή, μπορώ δεν μπορώ, θα κάνω την προσπάθεια και θα δείξει, γιατί που να τον βρω τώρα να τον ρωτήσω.

…………………………………………………………

Θέλω πίσω το σχοινάκι που έπαιζα, το λάστιχο και τις ρακέτες, θέλω τη μαμά μου καθισμένη στην γωνιά της να κεντάει και τον πατέρα μου να μουρμουρίζει μια ψαλμωδία με ένα βιβλίο στο χέρι. Τον καφέ τους στο τραπεζάκι και την επίσκεψη της γειτόνισσας να μας φιλέψει ένα πιάτο μουσταλευριά.

Χωρίς πίσω άλλες σκέψεις, μαύρες σκέψεις τι θα μας ξημερώσει, χωρίς ύπουλες επιθέσεις σεναρίων και κατευθυνόμενων άλλων φόβων. Αυτό θέλω και τίποτα περισσότερο. Άντε κι ένα παγωτό. Και το παξιμάδι της γιαγιάς με ένα κομμάτι τυρί και να ξαναδώ τα ζαρωμένα χεράκια της να φτιάχνουν τον κότσο, στροφή τη στροφή, τσιμπιδάκι το τσιμπιδάκι, φουρκέτα την φουρκέτα. Και να ακούσω ξανά τον καλό της λόγο.

Ελπίδα Π.

Advertisements

One thought on “Με μισή καρδιά κι ένα μαύρο κουτί σκονισμένο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s