Uncategorized

Συνάνθρωπος εξ αποστάσεως…

Το σκοτάδι το πολεμάς με σκοτάδι; Δεν ξέρω. Θέλω τοπία καθαρά να λάμπουν, να μοσχοβολάνε, να κάνουν παρέα στα τριζόνια και στα ζευγάρια που ναι πιασμένα χέρι χέρι, να ρίχνουν φως στο αύριο ή καλύτερα να φωτίζουν δυνατά το σήμερα, ακόμα κι αν φωνάζει η φωτοευαισθησία μου.

Αφήνω το εγώ μου στην άκρη και έρχομαι στη θέση του άλλου. Του δίπλα, του άλλου ανθρώπου. Δεν υπάρχουν άνθρωποι με καταγωγή από εδώ και καταγωγή από αλλού. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι, συνάνθρωποι σε χαρά, σε πόνο, σε ανάγκη. Καμιά φυλή, ράτσα, χρώμα, θρησκεία δεν είναι ικανή να με σταματήσει να αγαπώ τους άλλους ανθρώπους.

Όμως έχω ένα τεράστιο ελάττωμα… αγαπώ μόνο τους καλούς, τους κακούς τους φοβάμαι, ίσως γιατί βλέπω σ αυτούς την καλά κρυμμένη δική μου κακία, που υπάρχει στα βαθύτερα κύτταρα της άμυνας και της αυτοπροστασίας.

Αγαπώ τους πονεμένους, τους ξεριζωμένους, τους πεινασμένους. Τους κατατρεγμένους και κατατρομαγμένους. Δηλαδή, τώρα πια τον περισσότερο κόσμο, καθώς η πλειοψηφία των λαών είναι κατατρομαγμένη και σε πανικό. Αλλά από απόσταση. Τους αγαπώ όλους αλλά δεν μπορώ να τους βοηθήσω. Μια κάλτσα, μια πετσέτα και μια μπλούζα καθαρή μπορεί να είναι για λίγο ο κόσμος όλος για τον καθένα από αυτούς, αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι αρκετό. Δεν τους μπερδεύω με κακόβουλους άντρες που εκτελούν διαταγές, ούτε τους συνδέω με τις δολοφονίες αθώων ανθρώπων. Πάντα θα υπάρχουν κι αυτοί και οι άλλοι.

Τους αγαπώ όλους εφόσον δεν με αγγίζουν με τα λερωμένα χέρια τους, τα κοκαλωμένα από την απλυσιά και το αλάτι ρούχα τους, τους αγαπώ εφόσον μείνουν μακριά από το παιδί μου. Τους αγαπώ για όσο θα περνούν οι εικόνες τους στα δελτία και θα φρικάρω στην ιδέα μη τυχόν συμβεί και σε μένα αυτό, αλλά ως εκεί. Είμαι συνάνθρωπος εξ αποστάσεως. 

Η αγάπη έχει μέτρο, έχει όριο. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει… εκπίπτει και πολύ μάλιστα. Δεν αντέχει τα δύσκολα. Βολεύεται και χουχουλιάζει στα εύκολα και ουαί αν την ενοχλήσεις με δυστυχία, την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια!

Η κοινωνία των φοβισμένων παιδιών που δίπλα τους σκάνε βόμβες, του πεινασμένου, του βιασμένου, του αδύναμου, που έχει δει να κόβονται κεφάλια και να κυλάνε στα πόδια του μπροστά, αυτά τα φοβισμένα παιδιά αγαπώ, μικρά και μεγάλα παιδιά που έχουν ακόμα την σπίθα μιας πιθανής αισιοδοξίας στο κουρασμένο και κακοπαθημένο βλέμμα τους, το βρεγμένο και τρεμάμενο από το κρύο βλέμμα.

Ζηλεύω αυτήν τους την σπίθα στο βλέμμα, την μικρή και μεγάλη ελπίδα που κρύβει η ψυχή τους να κυνηγήσουν το αύριο, να το τσακώσουν μπας και ζήσουν κάπως καλύτερα.

20161114_085149.jpg

Τα τελευταία χρόνια ζω σε σοκ. Δεν μπορώ να καταλάβω τον κόσμο, δεν μπορώ να δεχτώ την κατάντια. Το καθημερινό σοκ μεγεθύνεται, γιατί προστίθεται σε αυτό και κάτι ακόμα, κάποια άλλη μεγάλη παγκόσμια ταραχή, κάποια άλλα βλέμματα παιδικά με μαλλιά ξέπλεκα, άλουστα, κοκαλωμένα από σκόνη με μυρωδιά καπνού, κοκαλωμένα από το αλάτι, εκεί ό,που πνίγηκαν. Δεν μου αρέσει ούτε η θάλασσα πια. Δεν χαίρομαι όπως παλιά, νομίζω δεν ζω όπως παλιά.

Υπάρχει λόγος που μας έχουν τοποθετήσει στο κουτί του φόβου; Στο δεν προγραμματίζω γιατί δεν ξέρω τι θα γίνει, δεν μαζεύω χρήματα γιατί θα τα χάσω, δεν βγαίνω από το σπίτι μου γιατί κάποιος θα εκραγεί δίπλα μου; Ποιος λόγος υπάρχει; Ποιο μεγάλο μυαλό μας σπρώχνει σε αυτή την διαδικασία;

Σπαράζει το σύμπαν, οι άνθρωποι κρατιούνται από στιγμές, μόνο από μερικές στιγμές που μεγεθύνονται για να κρατηθεί ο ένας από τον άλλο λίγο ακόμα και λίγο περισσότερο κι άντε να φτάσουμε, να πατήσουμε γη, να μπούμε κάτω από μια στέγη, να κρυφτούμε.

Κι όμως, έτσι είναι ο κόσμος. Και είμαι εγώ κόσμος κι όσα με περιβάλλουν και σε όσα ταξιδεύει ο νους, όλα είναι κόσμος κι ο κόσμος αυτός είναι όλα. Και οι ιστορίες όλες του απλού ανθρώπου που δεν φταίει σε τίποτα, που δεν έχει σκιά να σταθεί και μέρος να απλώσει το σώμα του να ηρεμίσει για δυο λεπτά παίζοντας με τα παιδιά του, γίνονται καμιά φορά ζωγραφιές παιδικές, που λένε την αλήθεια. Ο τόπος αυτός δεν υπάρχει. Και δεν μπορώ να τον αλλάξω, δεν ξέρω αν θέλω, γιατί αυτό ίσως να σημαίνει το ξεβόλεμά μου και δεν είναι καθόλου καλό να ξεβολεύομαι, να αλλάζουν τα δεδομένα μου.

Ζούμε σε μια φαύλη εποχή που το εθνικό γίνεται εθνικιστικό και ουπς, ξαφνικά φασιστικό. Όλοι διεκδικούν, αναιρούν συμφωνίες, ζητούν τα των άλλων, φτιάχνουν νέους χάρτες, χτυπούν την μπότα και προτάσσουν το όπλο. Ξεπηδούν από το μαύρο παρελθόν πρακτικές και ιδέες που λες δεν μπορεί, σε όνειρο ζω κακό, εφιάλτη, κι όμως, είναι αλήθεια όλο αυτό, υπάρχουν ακόμη ανάμεσά μας και δεν το ξέρουν ούτε οι ίδιοι.

Υπάρχουν άνθρωποι που μόνο με την βία επιβάλλουν τις αναχρονιστικές ιδέες τους, ιδέες τρέχα γύρευε, βρίζουν, απειλούν, δέρνουν και σκοτώνουν γιατί έτσι! Κι όμως, έχουμε δημοκρατία και κανείς δεν μπορεί να τους πειράξει. Κανείς δεν δικαιούται να σταματήσει κανένα γιατί έχουμε δημοκρατία. Τίποτα δεν μπορεί να είναι ικανό να μας ενοχλήσει, γιατί η δημοκρατία θα το σώσει και θα το περιφέρει με ενθουσιασμό εδώ και κει διατρανώνοντας ότι υπάρχει ακόμα κι όσο υπάρχει αυτή, δεν μας τρομάζει τίποτα.

Μεγάλωσα να βλέπω ανθρώπους με την ίδια γλώσσα να μην μπορούν να συνεννοηθούν, γιατί δεν υπάρχει αγάπη, πως να αγγίξεις τον άλλον και να τον δεις καθαρά, να ανοίξεις τα αυτιά σου να τον ακούσεις, να τον νοιαστείς χωρίς αγάπη;

Μεγάλωσα και βλέπω τα ίδια λάθη, τα ίδια πάθη να κυριεύουν και να κατευθύνουν τις ζωές μας, βλέπω τους λίγους να ζουν και τους υπόλοιπους να επιζούν, να ζουν μισή ζωή χωρίς χαρά, μόνο αγώνα για το καθημερινό της επιβίωσης.

Όλοι γνωρίζουμε μόνο ένα μέρος της αλήθειας. Κι αυτό το χαλούν οι υποσημειώσεις, τα κενά και οι παραλείψεις. Ελπίζω μόνο, γιατί…

τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη. (Απ. Παύλος, Ο ύμνος της αγάπης)

Ελπίδα Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s