Uncategorized

Τελειομανία, πανικός και μια καυτή πατάτα…

Είμαι υπερευαίσθητη. Χαρακτηρισμένη και με τη βούλα. Τέλος. Στην αγγλική ανήκω στην κατηγορία των Highly Sensitive People ή αλλιώς στους HSP! Αντιμετωπίζω τα πάντα με ενδιαφέρον, δεν αφήνω τίποτα να πέσει κάτω, ούτε τα άχρηστα, τα επεξεργάζομαι μέχρι αηδίας και μετά τα εγκαταλείπω στον κάλαθο των αχρήστων με βαριά καρδιά. Έχω οξυμένη όσφρηση, σαν τους σκύλους ένα πράγμα, αντιλαμβάνομαι μυρωδιές που άλλοι ούτε καν, αλλά τι να πεις, αυτά έχουν οι υπερευαίσθητοι. Θα νομίζεις ότι κλαίω εύκολα και ντρέπομαι κι ότι είμαι αδύναμος χαρακτήρας και δεν αντέχω τις δυσκολίες. Δεν ισχύει. Αισθάνομαι έντονα το κάθε τι, όταν στενοχωριέμαι το αισθάνομαι έντονα κι όταν χαίρομαι το ίδιο. Νοιάζομαι.

Παραινέσεις του στυλ κοίτα να γίνεις πιο σκληρή, δες το αλλιώς, αντιμετώπισε τη ζωή με θάρρος, μην αφήνεις να σε παίρνει από κάτω, απλά με φτάνουν στα όρια της ευαισθησίας μου και αυτό δεν μου κάνει καθόλου καλό.  Δεν αντέχω τις άσχημες εικόνες, τρομακτικές ταινίες, ερπετά και άλλα ζωντανά, γιατί η εικόνα τους θα με ακολουθεί για πάντα. Για θρίλερ ούτε λόγος!

Δεν αντέχω τις λαϊκές αγορές, δεν μπορώ τη βαβούρα και τον πολύ κόσμο, μου προκαλεί σύγχυση, δεν ησυχάζω με δυνατές και παράξενες μουσικές, τα θέλω όλα κάπως, προσαρμοσμένα στα δικά μου, στην δική μου υπερευαίσθητη ψυχοσύνθεση. Δυσκολεύομαι να αλλάξω περιβάλλον, τα ταξίδια ω! τα ταξίδια, πρέπει να είναι συγκεκριμένης διάρκειας, όλα με πειράζουν, όλα είναι ικανά να πυροδοτήσουν τα πυροτεχνήματα που ελέγχουν κατά κάποιο τρόπο το είναι μου.

Ο πόνος του άλλου γίνεται πόνος μου, οι στενάχωρες καταστάσεις με ακινητοποιούν, με ρίχνουν στα τάρταρα. Αντέχω όμως, απλά δεν αντέχω το άγχος που ενεργεί αυτόνομα. Το άγχος της πραγματικής δυσκολίας, της ασθένειας, μιας απώλειας ο οργανισμός μου ξέρει να το διαχειριστεί, οι άμυνές του είναι πέρα για πέρα σπιντάτες και ενεργές, τόσο που με ξαφνιάζει κάθε φορά.

Στην ησυχία όμως, εκεί που όλα δείχνουν να είναι σε μια σειρά, εκεί που έχω ανάψει το ωραίο κεράκι και ξεφυλλίζω το ωραίο μου βιβλίο, εκεί έρχεται η ώρα η ανάποδη. Εκεί στην ας πούμε ηρεμία έρχεται και με στοιχειώνει ένας πανικός σαν το χειρότερο, μεγαλύτερο και τρομακτικότερο στην ιστορία του κόσμου φάντασμα. Με βουτά από τον λαιμό ένα αόρατο χέρι και αναρωτιέμαι μα γιατί; Τι συνέβη; Μια χαρά καθόμουν στην ωραία μου πολυθρόνα και δεν απασχόλησα το μυαλό μου ούτε στο ελάχιστο για τίποτα. Ήρθε το φάντασμα και με βούτηξε από πίσω, μου έσφιξε λαιμό και στέρνο, μου έκλεισε μάτια και μύτη για να μην μπορώ ούτε από κει να αναπνεύσω. Επιμένει στον ύπνο μου, στον ξύπνιο μου, στις δραστηριότητες μου, στις πιο ήρεμες στιγμές μου, το λες και χρόνια πάθηση, βολεμένη και στρογγυλοκαθισμένη, που δεν λέει να φύγει.

Ο πανικός του υπερευαίσθητου είναι δύσκολη υπόθεση. Ζητά σαν κακομαθημένο όλα μου τα κομμάτια. Απειλεί να με διαλύσει. Είναι ύπουλο και μοχθηρό, είναι ένα τεράστιο καλαμάκι όπως αυτά για τους φρέσκους χυμούς, που καρφώνεται κάπου στον λαιμό μου και ρουφά ενέργεια, οξυγόνο και ουσία. Παύω να σκέφτομαι. Αρχίζω να μουδιάζω και δεν συντονίζεται τίποτα πάνω μου, τίποτα άλλο δεν γίνεται να σκεφτώ παρά το τέλος. Το τέλος μου που έρχεται, να το εδώ στέκει, περιμένει, με περιπαίζει. Ή απλά την ξευτίλα μου. Τα κουτσομπολιά. Βλέπω γιατρούς και νοσοκομεία, άσπρες ρόμπες, ζουρλομανδύες και μαλλιά ξέπλεκα, όλα τα βλέπω, ακούω τους γιατρούς μου να λένε στα έλεγα, σε είχα προειδοποιήσει, έπρεπε να έχεις πάρει τα φάρμακα προ πολλού!

unnamed … αγόρασα σήμερα αυτό το μικρό ξωτικό, να μου κρατά συντροφιά, να με βλέπει και να ναι έτοιμο να πατήσει το escape στα δύσκολα.

Ο πανικός κρύβεται στα πιο μικρά, στα πιο απλά. Υπάρχει εκεί που η αστοχία έχει στρογγυλοκαθίσει, εκεί που κοιτάζεις τον εαυτό σου και τον μαλώνεις συνεχώς και του λες μα καλά, πως άφησες να συμβεί αυτό; Πως γίνεται, εσύ είσαι δυνατός άνθρωπος… πως κατάντησες έτσι; γιατί το έφτιαξες αυτό έτσι; το φαγητό δεν πέτυχε, κάποιος με στραβοκοίταξε, κάποιος μου είπε κάτι με ύφος, ξαφνικά άλλαξε ο καιρός, γύρισε νοτιάς, οι πόνοι πάνε κι έρχονται, θα ρίξει και μια βροχή γι αυτό είμαι χάλια, μικρή αδιαθεσία, αρχίζει η δύσπνοια, μούδιασμα, η διαστολική φτάνει ουρανό και η στρατηγική χαλάρωσης πέφτει στο κενό, άμεσα και με βροντερό ήχο.

Είναι δοκιμασίες η ζωή και τεστ κοπώσεως. Τρέχεις σαν το ινδικό χοιρίδιο στην ταινία του διαδρόμου και λες όσο πάει, τόσοι και τόσοι τα κατάφεραν, θα τα καταφέρω κι εγώ. Μου έχουν μάθει να δείχνω δυνατή, ικανή για όλα και ψύχραιμη. Μου έχουν δείξει τον δρόμο για την επιτυχία και οφείλω να ακολουθήσω. Οι άλλοι πώς μπόρεσαν;

Η απόφαση να ξεκινήσω επιτέλους το blog που χρόνια είχα στα πλάνα, ήταν καθοριστική να πυροδοτήσει την υπερευαισθησία μου! Η απόφαση που θα με «έδινε» κανονικά στα μάτια όλων σας, ήταν το σπίρτο στην ανάφλεξη των ανησυχιών μου.

Αν και προσπάθησα να γίνω κουφή ή μάλλον θεόκουφη (όπως λέει και η αγαπημένη μου Κατερίνα των kapaworld.blogspot.gr σε ένα από τα καταπληκτικά της κείμενα με τίτλο «Η δύναμη είναι στο μυαλό»), να μην ακούω τις φωνές των «μη» και να γίνω επιτέλους ο βάτραχος που συνεχίζει και δεν σταματά ποτέ γιατί απλά δεν ακούει, ήταν αρκετό για να αρχίσω ταχυκαρδίες και μουδιάσματα. Πώς θα το κάνω εγώ αυτό, είσαι με τα καλά σου;

Γιατί το μάλωμα συνεχίζει και την ώρα εκείνη, δεν σταματά, έχει τόση δουλειά μέχρι να σε ξεκάνει ολότελα! Ξέρω πολύ καλά ότι μια χαζομάρα και πάλι με έχει κάνει ρετάλι, ρεντίκολο! Που; Στα μάτια μου πρωτίστως, στα μάτια του συντρόφου μου, των σκυλιών μου, των οικείων μου, των φίλων μου, των γιατρών μου και σε όποιον έχει την ατυχία εκείνη την μαύρη ώρα να βρεθεί μπροστά μου. Και γιατί ρεζίλι; Μα γιατί εγώ ο τέλειος άνθρωπος, με τον εγωισμό στα ύψη και την αυτοεικόνα της ατσαλάκωτης, δεν αντέχω να με βλέπουν σε τέτοιο χάλι. Απλό κι αυτό. Όσο κι αν με μάλωσα στη ζωή μου δεν έγινα καλύτερος άνθρωπος, αντίθετα.

Αν με είχα αγκαλιάσει νωρίτερα, ποιος ξέρει!

20160730_203334

Το ότι ξεκίνησαν οι αναρτήσεις χωρίς να έχω ολοκληρώσει στην κάθε λεπτομέρεια το ιστολόγιο και χωρίς να δείχνουν ακόμη τα κουμπάκια όλα τον σωστό προορισμό τους, με τσάκισε. Με φούντωσε, τα νεύρα μου διακτινίστηκαν στο μαύρο σύμπαν, το πηγούνι μου άρχισε να μουδιάζει, όλα έγιναν δύσκολη υπόθεση. Η εικόνα αυτή με διέλυσε εκ νέου. Η πρωινή επίσκεψή μου στο νοσοκομείο (για κάποιον άλλο πανικοβλημένο που του έκανα την έξυπνη και την χαλαρή) ήταν ικανή να με ρίξει ακόμα πιο χαμηλά.

Να πω ότι αυτά περνούν έτσι εύκολα; Δεν περνούν, το αντίθετο. Μαθαίνω να ζω με αυτό, αλλά η κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά. Πάντα! Το ίδιο τρομακτική, το ίδιο θλιβερή, το ίδιο πικρή. Όσο φορτώνεις το σακί με τόσα κι άλλα τόσα για χρόνια, κάποια στιγμή το κακόμοιρο θα σπάσει, θα ανοίξει και θα τρέχουν από τις σκισμένες ραφές του όσα δεν ήξερες ότι υπήρχαν καν.

Κρατώ λοιπόν την καυτή πατάτα στο χέρι και τρέχω! Την κρατώ, την κοιτώ, με καίει και δεν την αφήνω, είναι δική μου η πατάτα. Στο τέλος την κρατώ και την κοιτώ, με καίει, με πληγώνει και δεν μπορώ να αδιαφορήσω. Είναι πολύ δύσκολο. Ο φόβος είναι πάντα εκεί, που δεν μπορώ να διαχειριστώ την κρίση όταν έρχεται, που δεν έκανα κάτι για να μην έρθει, η ντροπή, η αδυναμία, η κούραση.

Μαζεύω τα κομμάτια μου πάλι και βγαίνω στο φως. Για να επιστρέψω γρήγορα και να με πάρω μια αγκαλιά. Μια μόνο αγκαλιά για αρχή. Με μπαράζ πραξικοπηματικών ενεργειών, τελικά καταφέρνω να ξαναστολιστώ, φτιάχνω μαλλί, μαζεύω κλωστές, φλέβες, νευρώνες, παλμούς και με χαμόγελο κάνω το κορόιδο για να δείχνω καλά. Αλλά ο φόβος φαίνεται και το πένθος φαίνεται και η αγωνία ζωγραφίζεται και τα κομμάτια σέρνονται πίσω σου, όπως περπατάς δήθεν ανέμελα και σαν τίποτα να μην συμβαίνει.

Κρατώ ακόμα την καυτή πατάτα.

Η σκέψη που σώζει, δεν ήταν στην τσέπη μου.

Βγήκα πάλι και φύτεψα ένα λουλούδι, ακόμα ένα όμορφο λουλούδι.

Ελπίδα Π.

Advertisements

One thought on “Τελειομανία, πανικός και μια καυτή πατάτα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s