Uncategorized

Με τα φτερά στα χέρια…

Μέρες γυροφέρνει στο μυαλό μου το χαμογελαστό παιδί, ο Γιώργος. Μέρες σκέφτομαι να γράψω κάτι γι αυτόν κι ας μην είναι η γιορτή του ή η επέτειός του. Οι μέρες που δεν θέλουμε να θυμόμαστε με λίγα λόγια, μα και που δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε. Όμως μιλώντας τελευταία συχνά γι αυτόν και για την κακομοιριά που μας δέρνει ως έθνος όσον αφορά θέματα δύσκολα όπως αναπηρία και προσβασιμότητα, ήρθε ο αισιόδοξος λόγος του στα αυτιά μου ότι θα φτιάξουν τα πράγματα και να μην απελπιζόμαστε για ό,τι διορθώνεται.

Ο Γιώργος Σηφάκης αν και δεν είναι στη ζωή, άφησε με το εγκάρδιο χαμόγελό του παρακαταθήκη σε όλους, πάσχοντες και μη, να μην ξεχνάμε να αγωνιζόμαστε. Κι αν κάτι σοβαρό χτυπήσει την πόρτα μας, να του δώσουμε χρόνο και σεβασμό και να φιλιώσουμε μαζί του στο τέλος, να το αποδεχτούμε και να προχωρήσουμε στη ζωή που μας χαρίστηκε.

unnamed

Το αναπηρικό αμαξίδιο έγινε στα χέρια του όμορφη ντάμα που χόρευε τη ζωή. Έμεινε παραπληγικός μετά από τροχαίο με την μοτοσυκλέτα του, τότε που η νεανική ορμή δεν χαμπάριαζε από κινδύνους και πιθανά ατυχήματα. Εκείνη η τελευταία βόλτα με την μηχανή του, υπόσχεση στον πατέρα του ότι δεν θα ξανατρέξει, ήταν και η μοιραία.

_DSC5336_01.jpg

Μετά όμως από την ταλαιπωρία και τα σκαμπανεβάσματα της ψυχής, ο άνθρωπος αυτός αποφάσισε να συνεχίσει να ζει απλά και ωραία, όπως θα το έκανε κι αν είχε τα πόδια του.

Ποτέ δεν το έβαλε κάτω, ποτέ δεν έδινε περιθώρια αυτολύπησης και χώρο στην κατάθλιψη. Ζούσε, ερωτευόταν, αγαπούσε. Του άρεσε η ζωή έτσι κι αλλιώς. Δεν είχε πόδια να τον στηρίξουν, αλλά είχε ψυχή που θα τον στήριζε σε όσες δυσκολίες κι αν αντιμετώπιζε. Ήταν ο Γιώργος με το χαμόγελο, αυτό θυμόμαστε από αυτόν, αυτό ήθελε να έχουμε σαν δώρο… και να παίρνουμε μάθημα στη ζωή μας εμείς οι «όρθιοι» μήπως και ξεκολλήσουμε από τα μικροπράγματα που μας ενοχλούν μα είναι ικανά να μας «καθηλώσουν» γενικώς!

Χόρευε, πήγαινε βόλτες, επισκεπτόταν σχολεία και μιλούσε στα παιδιά, έπινε το καφεδάκι του στην αγορά και δεν σταμάτησε να εργάζεται, να προσπαθεί και να αθλείται.

Η ποδηλασία δρόμου με χειρήλατο ποδήλατο του έδωσε πραγματικά φτερά και τα χέρια του δούλευαν ασταμάτητα. Οι διακρίσεις ερχόντουσαν η μία μετά την άλλη και ο Γιώργος έπαιρνε ζωή. Διακρίσεις, μετάλλια, συμμετοχή στους παραολυμπιακούς στο Λονδίνο το 2012 και το χρονόμετρο κατέγραφε επιτυχίες.

Μέχρι που μια μέρα, ο δρόμος που τόσα του χάρισε, σε μια στιγμή τα πήρε όλα πίσω. Ένα άλλο τροχαίο, όταν διερχόμενο αυτοκίνητο έπεσε στο χειρήλατο ποδήλατό του, έμελε να κλείσει τον κύκλο του πρώτου του ατυχήματος. Και να καταλήξει.

9999_0001.jpg

Σαν τον Γιώργο έχω γνωρίσει κι άλλους, ήρωες της μικρής ζωής μας, φωτεινούς οδηγούς στα δύσκολα. Μπορεί να μην έχουν διακρίσεις και μετάλλια, έχουν όμως χαρά και φωτεινό χαμόγελο, κάνουν αστεία και κρύβουν την αγωνία τους σε ένα ανέκδοτο.

Αλλά είναι εκεί, παρόντες ακόμα σε μια ζωή που πόσες φορές εμείς οι άλλοι δεν εγκαταλείπουμε για του ψύλλου το πήδημα! Πόσες φορές δεν έχουμε βρίσει την τύχη μας γιατί χάλασε το πλυντήριο ή που δεν προλάβαμε ένα λεωφορείο, πόσες φορές δεν γίναμε έρμαια άβουλα και αδύναμα μπροστά σε μια μικροδυσκολία, πόσο μάλλον σε κάτι που να αφορά θέμα υγείας.

Μέσα στο πρόγραμμα είναι όλα θα μου πεις και σωστά θα το πεις. Η αυταπάτη μας να τα θεωρούμε όλα δεδομένα, μάς υποτάσσει σε μια αδυναμία να ξεχωρίσουμε το σημαντικό από το ασήμαντο. Μόνο όταν έρθει το δύσκολο, μόνο όταν το δούμε κατάματα θα σκεφτούμε ότι τελικά όλα τα προηγούμενα ήταν βλακεία.

Έτσι είναι ο άνθρωπος σκέφτομαι και ησυχάζω. Έτσι είναι και τα σκυλιά μου, δυσανασχετούν στην ξηρά τροφή και δεν τους αρέσει, δεν ξέρουν όμως τα κακόμοιρα πόσα αδέρφια τους κυκλοφορούν αδέσποτα χωρίς τροφή και νερό. Ο καλομαθημένος δεν γίνεται να σκεφτεί τίποτε άλλο και κανέναν άλλο εκτός τον εαυτό του. Η συνήθεια μάς κάνει μεγάλο κακό, η συνήθεια μάς κάνει να βλέπουμε αλλιώς τη ζωή, με ένα φίλτρο θολό, πολύ θαμπό τελικά. Αλλά είπαμε, έτσι είναι τα πράγματα, μέχρι όλοι για κάποιο λόγο και όχι απαραίτητα τόσο τραγικό να έχουμε την τύχη να τα δούμε αλλιώς.

Πολύ θεωρητικά θα μου πεις όλα αυτά, για περίμενε να μείνεις άνεργος χωρίς αποταμιεύσεις και να βρεθείς στο δρόμο, να μην έχεις να ταΐσεις τα παιδιά σου και να μην τα καταφέρνεις γενικώς, να είσαι και άρρωστος… ναι, η ζωή δεν είναι ροζ, η καθημερινότητα δεν είναι φωτεινή, αλλά αν ζούμε και σκεφτόμαστε έτσι, μόνο που θα τρελαθούμε μια ώρα αρχύτερα, δεν έχουμε κάτι άλλο να περιμένουμε.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ ένα πράγμα έμαθα το τελευταίο διάστημα… να μην αγωνιώ υποθετικά, να μην ζω τον φόβο πριν γίνει πράξη. Τίποτε άλλο.

DSC_3797_002.jpg

Ξεκίνησα να γράφω με αφορμή την επίσκεψη ενός φίλου που λόγω της πάθησης του έχει κινητικές δυσκολίες. Κι επειδή είναι άνθρωπος της χαράς και της ζωής και η σύζυγός του επίσης, θελήσαμε να πάμε σε εστιατόριο να πιούμε ένα κρασί. Και κάπως έτσι κατέληξα να ουρλιάζω και να θυμώνω και να μην δέχομαι το μαύρο χάλι των ελληνικών καταστημάτων που έχουν άδειες λειτουργίας χωρίς να καλύπτουν ανάγκες πρόσβασης ατόμων με οποιαδήποτε αναπηρία. Ο φίλος μου περιττό να σας πω, ότι ούτε καν αγχώθηκε ή νευρίασε, τα ξέρει άλλωστε από πρώτο χέρι, μα εμένα μού ήταν αδύνατο να το δεχτώ, μου ήταν αδύνατο να ξέρω ότι μπορεί όπως κι εγώ να χρειαστεί τουαλέτα, ακόμα και για να πλύνει τα χέρια του και να μην μπορεί να έχει πρόσβαση.

Ο δικός μου φόβος υπερίσχυσε, ο δικός μου φόβος είναι πάντα πιο εμφανής μη κι εγώ κάποτε βρεθώ στη θέση αυτή και δεν ξέρω τι θα κάνω, άλλα λόγια λέω τώρα για να αγαπιόμαστε, μα όταν αντιμετωπίσει κανείς αυτή τη δύσκολη ώρα ή καταθέτει όπλα ή βρίσκει τεράστια δύναμη και αισιοδοξία, το ντοπάρισμα πρέπει να είναι πάρα πολύ δυνατό κι αυτός ο οργανισμός μας τόσο εκπαιδευμένος να λειτουργήσει σωστά στα δύσκολα!

DSC_3677.JPG

Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας πω και να τα πω γενικώς μήπως και κάποιος ακούσει από αυτούς, εκείνους τους άλλους, που δεν ζουν στον δικό μας κόσμο αλλά σε έναν άλλο, ξένο, ιδανικό, τέλειο, ότι εδώ κάτω στη γη τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα!

Όχι, είναι δύσκολα. Η καθημερινότητα είναι δύσκολη! Και να πω επίσης ότι όλα πρέπει να αλλάξουν! Ότι τον πολίτη αυτής της χώρας όλες μα όλες οι κυβερνήσεις τον έχουνε γραμμένο, και ξέρετε, νομίζω η δική μου υπομονή εξαντλείται, δεν ξέρω για την δική σας.

Όμως τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν. Σε όλα τα επίπεδα. Και να μην μπερδευόμαστε αλλά να απαιτούμε. Έχουμε δικαίωμα να απαιτήσουμε. Το ξέρουν και όλοι αυτοί, αλλά εμείς έχουμε λουφάξει. Λουφάξαμε γιατί είδαμε ότι δεν σέβονται την κοινή γνώμη, ότι δεν φοβούνται τίποτα και κανένα, ότι ο λαός δεν έχει λόγο. Αν έχει λέει!

Άτομα με αναπηρία και εν συντομία ΑΜΕΑ, άνθρωποι με ειδικές ικανότητες ή ειδικές δεξιότητες, άνθρωποι σε καροτσάκι, κρεβάτι, ηλεκτροκίνητα αμαξίδια, πατερίτσες, περιπατητήρα και πάει λέγοντας… άνθρωποι με προσθετικά μέλη ή καθόλου μέλη εκ γενετής,  άνθρωποι που γεννήθηκαν με εγκεφαλικές βλάβες, άνθρωποι που στην πορεία της ζωής τους αντιμετώπισαν κάποια ασθένεια με αποτέλεσμα αναπηρία κινητική, τύφλωση, παράλυση ή οτιδήποτε άλλο, άνθρωποι που είχαν ατύχημα ή κάποιο τυχαίο περιστατικό έφερε τη ζωή τους τούμπα, έχουν δικαιώματα!

Ο νόμος των πιθανοτήτων αφορά όλο τον κόσμο και  επειδή σήμερα είμαι καλά, δε σημαίνει ότι θα είμαι και αύριο, οπότε αν μη τι άλλο οι εντός εισαγωγικών υγιείς, θα έπρεπε να είμαστε τουλάχιστο συμπαραστάτες και βοηθοί σε όποιον έχει πρόβλημα, κάθε είδους πρόβλημα και όχι να του κάνουμε τη ζωή μαρτύριο γιατί απλά έτσι μας γουστάρει.

_DSC4014_1.jpg

Ο Γιώργος πάντα φώναζε για τα θέματα αυτά, πάντα έβαζε στα αυτοκίνητα και μοίραζε χαρτάκια με το καταπληκτικό «είμαι γάϊδαρος παρκάρω ό,που θέλω», μα τόσα χρόνια μετά δεν βλέπω να άλλαξε κάτι, δεν είδα να βελτιώνεται τίποτα για την ακρίβεια.

Πεζοδρόμια ανύπαρκτα, πεζοδρόμια με δέντρα, κάδους, αυτοκίνητα και οτιδήποτε άλλο, θέσεις πάρκινγκ πιασμένες από γαϊδούρια, εμπόδια παντού. Τα ίδια φυσικά εμπόδια αντιμετωπίζουν και οι γονείς με τα μωρά τους, αλλά αυτό είναι μάλλον άλλο θέμα… ή μήπως δεν είναι;

Οι  επίσημα αναγνωρισμένες (τουλάχιστο για τα ασφαλιστικά μας ταμεία αναπηρίες) είναι σαράντα τρεις (43)… εκτός ταμείων ίσως είναι και άλλες, ποιος ξέρει…

Αναπηρίες που αφορούν αιματολογικές παθήσεις, αναπνευστικού συστήματος, κυκλοφορικού, πεπτικού συστήματος, μεταβολικές παθήσεις, δερματολογικά νοσήματα, ψυχικές διαταραχές, νοσήματα του νευρικού συστήματος, ορθοπεδικές παθήσεις, ώτων-ρινός-λάρυγγα, χειρουργικές παθήσεις, ουροποιογεννητικού, οφθαλμών, νεφρολογικές, ογκολογικές.

Δεν χρειάζεται δηλαδή όλοι να είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο ή να κρατούν πατερίτσες και μπαστουνάκι και να υποβαστάζονται για να γίνει κατανοητό ότι πάσχουν από κάτι, υπάρχουν και άλλες δυστυχώς αρρώστιες που σε καθιστούν ανάπηρο να κινηθείς όπως θες και όταν θες, χωρίς να είναι τόσο εμφανές το πρόβλημα. Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνουν;

Τα άτομα που πάσχουν από χρόνιες ή και σπάνιες παθήσεις ναι, έχουν δικαιώματα και το ελληνικό κράτος, στο πλαίσιο της Κοινωνικής Προστασίας των Ατόμων με Αναπηρία, έχει θεσπίσει ένα σύνολο νομοθετημάτων και κανονιστικών ρυθμίσεων με σκοπό την ανακούφισή τους σε τομείς όπως εκπαίδευση, εργασία και απασχόληση, υγεία, κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση, μεταφορές και επικοινωνίες!

Μα πόσες φορές έχουμε δει στα δελτία ειδήσεων να συμβαίνει το εντελώς αντίθετο, πόσες φορές είδαμε να κατεβάζουν από τα αστικά σκυλιά οδηγούς τυφλών και να τους βγάζουν από τα μαγαζιά τους, ή να μη δίνεται βοήθεια στους γονείς που πρέπει οι ίδιοι και χάνοντας μεροκάματα να μετακινούν τα παιδιά τους στα σχολεία, ή να απολύονται και φυσικά να μην προσλαμβάνονται καν στον ιδιωτικό τομέα εκτός κι αν η επιχορήγηση είναι μεγάλη, ή να μην γίνονται δεκτοί σε πανεπιστήμια, ή για λόγους κόστους να κόβονται οι αναπηρικές συντάξεις και ξαφνικά ο τετραπληγικός να πρέπει να περνά ξανά και ξανά επιτροπές για να αποδεικνύεται κάθε φορά ότι ναι, όντως, είναι ακόμα τετραπληγικός…. Υπάρχουν πολλά, μα πολλά περιστατικά και νομίζω ο καθένας τα ξέρει ή έχει ακούσει να συμβαίνουν.

Mirror_DSC6652.jpg

Και επειδή όλα αυτά υπάρχουν, πολλοί επιλέγουν να αλλάξουν χώρα προκειμένου να βρουν φιλικό προς αυτούς περιβάλλον. Ειρωνεία ε; Να αφήνεις τη χώρα σου για να βρεις ισοτιμία και σεβασμό, για να μην σε κοιτούν σαν εξωγήινο και για να αποκτήσεις πρόσβαση στην ίδια τη ζωή. Κάτι δηλαδή που ξεκάθαρα λείπει από την χώρα μα και από εμάς τους ίδιους φυσικά, γιατί χώρα είμαστε εμείς. Και σε αυτή τη χώρα δεν σεβόμαστε, κοιτάζουμε στραβά και θέλουμε να ξεφορτωνόμαστε ό,τι μας βαραίνει. Οι νόμοι και οι κανόνες υπάρχουν για να σπάνε και οι μάγκες να γίνονται μεγαλύτεροι μάγκες.

Στην πόλη μου δεν σέβονται τον άνθρωπο με αναπηρία. Βάζουν καρέκλες, ομπρέλες και τραπέζια πάνω στους οδηγούς όδευσης τυφλών, (αρκετά συχνά δεν υπάρχουν καν πεζοδρόμια) οι γωνιές τους πέφτουν πάνω στα καταστήματα, τα ζιγκ ζαγκ είναι αμέτρητα και πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν ξέρουν αυτοί που δίνουν τις οδηγίες για τις κακοτεχνίες αυτές, ότι ο τυφλός δεν έχει ούτε νοητική στέρηση ούτε όρεξη να κάνει άσκοπα βήματα στο πουθενά και να γίνεται θέαμα γενικώς, λες και δεν φτάνουν οι δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζει. Δεν υπάρχουν ράμπες κι όσες υπάρχουν δεν είναι σωστές, υπάρχουν απλά για να υπάρχουν. Δεν υπάρχουν φαρδιά και ανεμπόδιστα πεζοδρόμια, δεν υπάρχει πρόσβαση στις τουαλέτες για κάποιον που πάσχει από ιδιοπαθείς φλεγμονώδεις νόσους του εντέρου, γενικώς αν χρειαστείς κάτι θα λάβεις το απαξιωτικό βλέμμα και το κουτσομπολιό.

Δεν αναφέρομαι στις εξαιρέσεις γιατί πραγματικά σε αυτή την περίπτωση επιβεβαιώνουν τον κανόνα!

_DSC3357_1.jpg

Ξέρω ότι είσαι εδώ, σε ξέρω, σε βλέπω χρόνια να πηγαινοέρχεσαι στη δουλειά σου, θέλω να μπορώ να σε βλέπω να κοινωνικοποιείσαι, να μην είσαι κλεισμένος στο σπίτι, θέλω να έχεις και συ αυτό που μπορώ να έχω εγώ, δηλαδή τρόπο να μπεις σε οποιοδήποτε χώρο θέλεις  και πρόσβαση στην τουαλέτα (!) όπως μπορώ εγώ. Για να μην έχουμε πρόσθετες έννοιες, για να χαιρόμαστε παρέα ένα καφέ, μια έξοδο, να μπορούμε να δούμε μαζί τον κόσμο κι όχι ο καθένας αλλιώς.

Πώς να κλείσω μια τέτοια ανάρτηση. Δε κλείνει εύκολα. Στο νου μου έρχονται εικόνες από τους δυνατούς ανθρώπους που ξέρω να συμβιώνουν με το όποιο πρόβλημα με υπομονή και τους συντρόφους τους να είναι κεριά αναμμένα μπροστά στην κάθε δυσκολία. Ήθελα μόνο να πω να συνεχίσουν να αντέχουν και να ρίχνουν λίγο φως και σε μας. Για κάθε περίπτωση. Κι ότι τους αγαπάμε! Κι ότι δεν ξεχάσαμε…

Ελπίδα Π.

…οι φωτογραφίες είναι του Στέφανου Πατεράκη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

http://www.noesi.gr/sites/default/files/posts/lista-mi-anastrepsimon-pathiseon-noesigr.pdf

Advertisements

One thought on “Με τα φτερά στα χέρια…

  1. Οι φίλοι είναι λουλούδια έγραφες στην προηγούμενη ανάρτηση σου…μετά από αυτό σου το γραπτό θα συμπληρώσω…»είσαι ένας τέτοιος φίλος»…Λουλούδι για τους ανθρώπους που σε χρειάζονται!!!! Υπέροχη ανάρτηση…

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s