Χειροτεχνήματα...

Σε κάθε πόντο να αφήνεις ένα αχ!

Αγαπώ πολύ την Κική Δημουλά και τα ωραία λόγια της. Δεν απομνημονεύω εύκολα μα το αγαπημένο μου είναι η Σκόνη και οι στίχοι της που με άγγιξαν βαθειά…

«έτσι πρέπει να ράβονται οι σχέσεις και οι εξαρτήσεις,

με αραιές χαλαρές βελονιές,

για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα…»

Με τις κλωστές, τα ψαλιδάκια και τις βελόνες, μεγάλες ήμικρές, είχα ασχοληθεί χρόνια πριν, πολλά χρόνια πριν, στο δημοτικό σχολείο. Στη μικρή επαρχιακή πόλη που ζούσαμε, εκτός το ατέλειωτο παιχνίδι, ήταν και πολύ της μόδας μα και σοφό, να μάθει το κορίτσι να πλέκει, να κεντά, να κόβει και να ράβει κι όλα εκείνα που με το χρόνο αδικήθηκαν, σπιλώθηκαν, ρεζιλεύτηκαν, κατάντησαν… μα καθώς ο καιρός πολλά γυρίσματα έχει, τελικά βρέθηκαν ξανά στη θέση που τους άξιζε να είναι.

20161209_132341.jpg

Έτσι λοιπόν, τα μαγαζάκια με τις κλωστές και τα συναφή εργαλεία άνοιξαν ξανά, με μια πινελιά μοντερνιάς και μόδας, μα αυτό δεν μας πειράζει καθόλου αφού το αποτέλεσμα είναι θετικό.

20160224_191240.jpg

Δεν ξέρω γιατί μα πάντα με γαλήνευε να βλέπω τις κυρίες να πλέκουν και να κεντούν, να φτιάχνουν πράγματα με τα χεράκια τους και να ετοιμάζουν ρούχα για όλους και προίκες στα παιδιά, για την ώρα την καλή.

Είχα τόσο μεγάλη τύχη να μεγαλώσω σε μια γειτονιά, σε ένα μικρό στενό με σκάλες στην πόλη της Σητείας, όπου εκεί καθημερινά γινόταν μικρά θαύματα! Η γειτόνισσά μας η καλή, η κ. Λιλίκα, είχε ραπτομηχανή κι έραβε όλη μέρα να προλάβει τις παραγγελίες της μα και τα προικιά των κοριτσιών της και η μαμά μου σχεδόν κάθε απόγευμα εκεί, μαζί της, να βλέπει και να μαθαίνει, να μπαίνει σε μια διαδικασία δράσης, εκτόνωσης και δημιουργίας, που κοίταζα με θαυμασμό και λαχτάρα πότε θα μάθω κι εγώ να φτιάχνω.

20160224_193955.jpg

Ο ήχος της ραπτομηχανής, οι ήχοι από τις βελόνες πλεξίματος κάθε φορά που ενωνόταν, το νήμα όπως περνούσε μέσα από τα δάχτυλα μαζί με την μυρωδιά του ελληνικού καφέ, ήταν για μένα επίγειος παράδεισος! Μια σκέτη απόλαυση.

20161029_211128.jpg

Όταν δεν ήταν καιρός για παιχνίδι ή ώρα διαβάσματος, ήμουν ανάμεσα στα πόδια τους, αγκαλιά με την γάτα της γειτόνισσας και τα μάτια μου προσηλωμένα στις κινήσεις τους. Πρέπει να ήμουν εφτά ή οχτώ όταν έπιασα βελόνες πιο μεγάλες από μένα για να μάθω. Ήταν τόσο εύκολο! Είχα εκπαιδευθεί τόσο καλά και μόνο κοιτάζοντας, που όταν τις έπιασα απλά κύλησε η κλωστή στα χέρια μου και δημιουργήθηκε το πρώτο θαύμα!

20160224_191135.jpg

Πω, πω τι έκπληξη, πόσο μεγάλη ευχαρίστηση ήταν αυτή! Να μπορώ με λίγο νήμα να κάνω πράγματα, να φτιάχνω ρούχα για την κούκλα μου (μόνο μία είχα) για τα παιχνίδια μου διάφορα αυτοσχέδια και πολλές φορές χωρίς μέτρημα, σχέδιο και συμμετρία, πάντως χρήσιμα και στο τέλος, μπλούζα! Ναι, ολόκληρη μπλούζα δική μου! Πέμπτη τάξη του δημοτικού ήδη έπλεκα πουλόβερ ζακάρ παρακαλώ, τουτέστιν με σχέδια και χρώματα, με μικρές βελόνες για λαιμό και κοψίματα, με βοηθητικές για τις πλεξούδες, ζούσα μεγάλες στιγμές σου λέω.

IMG_20170104_174347.jpg

Μετά ήρθαν τα διαβάσματα και τα υπόλοιπα εξωσχολικά, που να προλάβω. Έπαψαν και τα πλεχτά να είναι της μόδας, άρχισαν να με τσιμπούν τα νήματα, αραιά και που γινόταν κανένα θαύμα, μα στο τέλος τίποτα δεν με συνέδεε με το ένδοξο παρελθόν της κλωστής και της βελόνας.

Η δόξα τους πέρασε ανεπιστρεπτί.

kouv

Μαζί με ένα κέντημα που είχα ατελείωτο για αιώνες και ήταν αδύνατο να ολοκληρώσω (καθώς με αυτή την μικρή βελόνα δεν τα πηγαίνω τόσο καλά!), βρέθηκα σε κείνη τη στιγμή που λες με τι μπορώ να ησυχάσω το νου μου, με τι να καταπιαστώ να ξεφύγω, τι άλλο να κάνω που δεν με καλύπτουν ούτε διαβάσματα, ούτε βόλτες, ούτε γυμναστικές, ούτε μουσικές, ούτε θάλασσες…

… και ναι, άρχισα ξανά τις βελόνες και μάλιστα πριν γίνουν επίσημα μόδα, πριν οι αμερικάνοι αρχίσουν τις μελέτες και πριν οι μάνατζερ στα διαλείμματά τους αντί να τα λένε καπνίζοντας στα πάρκα με ένα σάντουιτς στο χέρι, αρχίσουν να μαζεύονται και να πλέκουν προς χαλάρωση.

20160224_191829.jpg

Η νέα γιόγκα είπαν, η νέα θεραπεία κατά τους άγχους και πολλά πολλά άλλα. Εγώ όμως μπορώ να το επιβεβαιώσω και χωρίς να είμαι επιστήμονας, φέρνοντας απλά και μόνο στο μυαλό μου την ηρεμία της γειτόνισσας και της μάνας μου, όταν έκαναν εργόχειρο και πίνοντας μια γουλιά καφεδάκι με συνοδεία πάντα εννοείται χειροποίητου κουλουριού.

20161106_191454.jpg

Με βρήκαν λοιπόν ξανά οι βελόνες στο τέλος μαζεμένων δύσκολων στιγμών, με πλησίασαν, μου συστήθηκαν από την αρχή, τα είπαμε λιγάκι, στο τέλος τα βρήκαμε. Μπορεί να μην θυμάμαι να κάνω τα περίτεχνα που έκανα τότε, αλλά η δική μου ηρεμία ήρθε κι έδεσε με τα ίσια και εύκολα κομμάτια στην αρχή, καθώς είχα βάλει λίστα με δώρα που περίμεναν στη σειρά για να γίνουν.

%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b10199

Ευτυχώς η τεχνολογία και πάλι βοήθησε, καθώς υπάρχουν καλοφτιαγμένα βίντεο στο you tube που ο κάθε αρχάριος μπορεί να μάθει, αν θέλει κι αν βρει χρόνο.

Δεν ξέρω αν θα εγκαταλείψω ξανά και επί μακρόν το πλέξιμο. Μπορεί να συμβεί, όμως αυτό ξέρει πότε είσαι έτοιμος να σε αφήσει και πότε το χρειάζεσαι για να έρθει σαν φίλος καρδιακός να σου πει, να, πάρε κλωστή, πάρε τη βελόνα και ξεκίνα. Μέτρα, μέτρα τους καημούς, μέτρα τις χαρές, μέτρα τις πίκρες. Μέτρα και σε κάθε πόντο άφηνε ένα αχ, σε κάθε σειρά άφηνε ένα βάρος και ησύχασε με αυτό, και ανάσαινε με αυτό και χαλάρωσε με αυτό και άκου μουσική και πιες τον καφέ σου και μέτρα…

20160812_234151

Στα μικρά θαύματα της βελόνας λοιπόν είναι αφιερωμένο το θέμα αυτό και όχι να σας δείξω σε εικόνες τα αποτέλεσμά της. Απλά ήθελα να πω, αφενός ότι εμένα με βοήθησε σε δύσκολες στιγμές, αφετέρου να τονίσω πως οτιδήποτε μπορεί ο καθένας και του αρέσει να κάνει, ας το κάνει! Θα έχει τα ίδια θετικά αποτελέσματα. Μόνο θετικά αποτελέσματα.

Φωτογραφία της Elpida Pateraki.

Νήμα το νήμα, κλωστή την κλωστή, σειρά με σειρά ανοίγει το αυλάκι και κυλά το νερό.

Πόντο πόντο φεύγει η μαύρη σκέψη.

Φωτογραφία της Elpida Pateraki.

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη

δώσε κλώτσο να γυρίσει, το δικό σου παραμύθι να αρχινίσει… 

Φωτογραφία της Elpida Pateraki.

σας χαιρετώ με λίγη από την ποίηση του Κώστα Καρτελιά…

Θα πιάσω πάλι απ’ την αρχή
αυτή την κόκκινη κλωστή απ’ την ανέμη.
Θα κάνω κόμπο να δεθεί το παραμύθι που ιστορεί
πως η ελπίδα στους ανθρώπους δεν πεθαίνει.

Φιλιά αγαπημένοι!

Ελπίδα Π.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s