Uncategorized

Κοντά εκατό…

Γέννηση και θάνατος τα μόνα δεδομένα της ύπαρξης και το ενδιάμεσο διάστημα ζωή λέω πως είναι, με τα καλά και τα άσχημα.

Όλοι κάποια στιγμή πρέπει να διαχειριστούμε θανάτους δικών μας, αγαπημένων, φίλων, συνανθρώπων, κατοικιδίων. Κι αυτή είναι μια δύσκολη κατάσταση, μια διαδικασία βασανιστική που τόσα βάζει στο μυαλό μας κι άλλα τόσα παίρνει. Μια στιγμή που δεν μπορούμε να ξορκίσουμε, ούτε να δεχτούμε, ούτε να αντιμετωπίσουμε.

Δεν υπάρχει εύκολος θάνατος ή εύκολος αποχωρισμός. Μόνο που κάνουμε διακρίσεις στα χρόνια, στην αιτία, στο γιατί. Για τους υπερήλικες λέμε πάντα πως εντάξει, δεν πειράζει, η ώρα του έπρεπε να είχε έρθει νωρίτερα και άλλα σχόλια, πάντα σε σύγκριση και σχέση φυσικά με θανάτους νέων ανθρώπων, που τόση ζωή θα μπορούσαν να είχαν ακόμη. Μα ο θάνατος είναι σκληρός. Λυγίζουν βουνά μπροστά στον βαθύ πόνο, όταν χάνεται νέος άνθρωπος, ανοίγουν ρωγμές στο σύμπαν!

Μα ο θάνατος ενός παππού συνήθως δεν φέρνει λύπη. Μόνο ανακούφιση. Σχεδόν πάντα ξεχνάμε ότι αυτός ο παππούς υπήρξε γονιός κάποιου και το παιδί του, θα είναι πάντα ένα παιδί που θα λυπάται. Κι  εγώ δεν ήξερα ποιον να πρωτολυπηθώ στον χαμό του δικού μου σχεδόν αιωνόβιου παππού. Έκλαψα σα να ήταν δυο φορές μπαμπάς μου κι έκλαψα περισσότερο βλέποντας τον πατέρα μου (που ήδη είναι παππούς) να χάνει τον γονιό του και να κλαίει, να λυπάται βαθειά, γιατί ο δικός του μπαμπάς πέθανε. Να λυπάται και να φοβάται (υποθέτω), για τον πιθανά δικό του χαμό, ποιος ξέρει… Όταν ένας μεγάλος άνθρωπος χάνει κάποιον, φοβάται για την ζωή του, βλέπει πιο κοντά το δεδομένο! Κι αυτό με τσάκισε περισσότερο. Που χάνοντας τον παππού, τον τελευταίο από τους παππούδες μου, σκεφτόμουν άλλους θανάτους, που πάντα θα ελπίζω, τουλάχιστο, να έρθουν με την σειρά, για να κρατήσουμε την ισορροπία.

unnamed-3

Εκτός τον ίδιο τον χαμό που είναι αδιανόητος όπως και να γίνει, όση ψυχραιμία και να μας διακρίνει ο θάνατος θα είναι πάντα κάτι αφύσικο, παράξενο, δύσκολο να κατανοηθεί και να δεχτεί ο ανθρώπινος νους. Τα λόγια της νεκρώσιμης ακολουθίας τόσο σοφά και αληθινά, τόσο πραγματικά. (Ὄντως φοβερώτατον, το τοῦ θανάτου μυστήριον, πῶς ψυχή ἐκ τοῦ σώματος, βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας, καί τῆς συμφυΐας ὁ φυσικώτατος δεσμός… Εἶναι πράγματι φοβερό το μυστήριο τοῦ θανάτου, τό πῶς ἡ ψυχή βίαια χωρίζεται ἀπό την ἁρμονική της σχέση με το σῶμα καί κόβεται ὁ φυσικός της δεσμός με αὐτό…)

Δυστυχώς, το οριστικό και μόνιμο της κατάστασης είναι ασήκωτο, ασύλληπτο. Το δεν ζει πια κάποιος είναι αυτό που δεν συλλαμβάνει το δικό μου μυαλό, το να μην είναι στο τώρα, να μην ανήκει στον εδώ κόσμο. Πόσοι μηχανισμοί αλήθεια σταματούν αυτό το σώμα και πόσο αγώνα κάνει η ψυχή μέχρι να αποφασίσει να αφήσει τον οίκο της… (Οἴμοι, οἶον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή, χωριζομένη ἐκ τοῦ σώματος! Οἴμοι, πόσα δακρύει τότε, καί οὐχ ὑπάρχει ὁ ἐλεῶν αὐτήν!… Ἀλίμονο πόσο ἀγώνα ἔχει ἡ ψυχή ὅταν παλεύει να βγεῖ ἀπό το σῶμα, πόσα δάκρυα χύνει τότε καί δεν ὑπάρχει κανείς να την ἐλεήσει).

Έχω χάσει πολλούς αγαπημένους, όλων των ηλικιών και από διάφορες αιτίες. Και κάθε φορά η ίδια αίσθηση. Ακόμα και τώρα στον χαμό του παππού. Τι κι αν έζησε πολλά χρόνια, κοντά εκατό; Μα τι σημασία έχει η ηλικία όταν αγαπάμε; Οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν γερνούν, δεν χάνουν το μυαλό τους, δεν πεθαίνουν. Αλλά έτσι μικρούλης που έγινε ένα κουβαράκι, έτσι που το εκατόχρονο κορμί του μάζεψε και συρρικνώθηκε και αγκύλωσε, τα εκατό έχασαν το νόημα και την αξία τους. Δεν είχαν τον όγκο, το βάρος και την διάσταση που έχει ένα κοντά εκατό.. αχ παππού!

Σε χαιρετώ. Από την ημέρα που γεννήθηκα, έζησες ακόμα όσα τα χρόνια μου σήμερα. Θα σε θυμάμαι με το κοστουμάκι σου, γύρω στα 55, να σε επισκέπτομαι στο χωριό και να τρέχεις να μου πάρεις σοκολάτα, εκείνη με την πεταλούδα στο περιτύλιγμά της και να με κρατάς απ’ το χέρι κι εγώ να καμαρώνω. Να σε κοιτώ και να σε θαυμάζω, να λέω πόσο όμορφος είσαι και πόσο ταλαντούχος. Να τσατίζομαι μετά που έπρεπε καταναγκαστικά να επισκέπτομαι το χωριό για να σε δω και να μην βλέπω πόσο γρήγορα μεγάλωνες και συ μαζί μου. Και μετά τις ώρες συζητήσεών μας επί παντός επιστητού, να έρχεται η στιγμή που δεν θυμάσαι, που δεν ξέρεις ποιος ακριβώς είσαι… δεν ξέρω τι είναι καλύτερο τελικά… να θυμάσαι ή να έχεις ήδη ξεχάσει την ώρα που έρχεται το τέλος.

unnamed-9

Οι μυγδαλιές άνθισαν μα τον αγαπημένο σου τόπο δεν θα ξαναδείς, ούτε θ’ ανέβεις τις στροφές του όμορφου Μεραμπέλλου σου. Δεν θα μας μαζέψεις ξανά χόρτα ψηλά από τα βουνά, ούτε θα μου δίνεις οδηγίες για την ζωή. Ζήσε τώρα και συ παππούλη μου όσο θες, νέος κι απαλλαγμένος από το βάρος των χρόνων. Γίνε ξανά παλικάρι! Κι αν δεις την γιαγιά, δώσε της ένα φιλί και μια αγκαλιά στην θεία.

……………………………………………….

Καθένας που φεύγει, νέος ή γέρος, με πάει ένα βήμα πιο κοντά στο μόνο σίγουρο, στο μόνο σταθερό σημείο της ζωής που είναι ο θάνατος. Όταν κάποιος κοιμηθεί τον αιώνιο ύπνο, μού δίνει ένα δυνατό σκούντηγμα ζωής. Παράξενο δεν είναι;

Την απόσταση του μεσοδιαστήματος ως το τέλος λοιπόν, λέω πως οφείλουμε να τιμήσουμε στο έπακρο. Ως εκεί που μπορεί ο καθένας να φτάσει, ας φτάσει πλήρης, όσο μπορεί, ας έχει απολαύσει τουλάχιστον μία φορά οτιδήποτε νομίζει ότι θα τον ευχαριστούσε και κυρίως ας έχει δώσει αγάπη και αξία στη ζωή την δική του μα και των άλλων, των υπόλοιπων αγωνιστών…

Είναι μεγάλος ο κατάλογος για μια μεγάλη ζωή… η λίστα πάντα ανοιχτή! Κι αν όλα δεν μπορούν να χωρέσουν στις μικρές και μεγάλες στιγμές μας, δεν πειράζει! Να μην κουβαλάμε και το βάρος των ενοχών, ότι δεν προλάβαμε να πραγματοποιήσουμε ολόκληρη την λίστα, ε; Εγώ πάντως αυτό θα κάνω.

Πάντα ματαιότης τα ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετά θάνατον· οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος, οὐ συνοδεύει ἡ δόξα· ἐπελθών γαρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται… Ὅλα τα ἀνθρώπινα πράγματα εἶναι παροδικά και δεν ὑπάρχουν μετά τον θάνατο, οὔτε τα πλούτη παραμένουν, οὔτε ἡ δόξα μᾶς συνοδεύει. Διότι ὅταν ἔρχεται ὁ θάνατος ὅλα αὐτά θα ἐξαφανιστοῦν.

Ελπίδα Π.

Έψαξα γη και ουρανό, μια περπατώ και μια πετώ στων δύο κόσμων το κενό να βρω την χαραμάδα
Στα βάθη των ωκεανών ακούω τον ήχο των σεισμών κι από την γη που άνοιξε περνάω στον κάτω κόσμο, να βρω όλα τα χαμένα, ίσως να βρω κι εσένα… (Ορφέας Περίδης, Αχ να σε δω…)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s