Uncategorized

Αγγελάκι…

Τρία χρόνια μετά, βρίσκομαι να περιμένω στον χώρο αναμονής μαιευτικής κλινικής, με αφορμή εξετάσεις της αγαπημένης μου μικρής ξαδέρφης, η οποία σε λίγες μέρες θα φέρει στον κόσμο έναν άνθρωπο. Πόσο υπέροχο αλήθεια, πόσο μοναδικό να βλέπεις κοιλιές γεμάτες ανθρώπους, σώματα γεμάτα μικρούς ανθρώπους! Απίστευτο! Δεν θα καταλάβω ποτέ πως συντελείται αυτό το θαύμα στη φύση, δεν θα μπορέσω να το πλησιάσω καν, όχι να το καταλάβω! Παρατηρώ όλες τις μέλλουσες μαμάδες εκεί, στο όχι ιδιαίτερα φωτεινό και χαρούμενο σαλονάκι. Αγωνία, ανασφάλεια, φόβος, πόνος, δυσφορία, χαρά, χαμόγελα κρυφά και φανερά, πείνα, δίψα, συχνουρία και άλλα πολλά χαρακτηρίζουν τις στιγμές τους. Ευχήθηκα για όλες εκείνη την ώρα, να είναι καλά και υγιείς ως το τέλος, ως τη στιγμή του πρώτου ουά, του πρώτου δυνατού κλάματος της ζωής, στη ζωή, για την ζωή!

Κοιτάζω φωτογραφίες στα κάδρα από υπερήχους εμβρύων. Βλέπω ένα μικρούλι των 11 εβδομάδων και 6 ημερών και το μάτι μου κολλά εκεί, δεν φεύγει με τίποτα. Ένας άνθρωπος λίγων εκατοστών σχηματισμένος. Κάποτε οι εικόνες αυτές με τρόμαζαν, τώρα απλά μου προκαλούν δέος. Ακόμα μου προκαλεί δέος η όψη μιας εγκύου, δεν ξέρω γιατί, δεν το καταλαβαίνω ούτε εγώ για να στο εξηγήσω.

vintage-flower

Μετά θυμήθηκα τα δικά μου στιγμιότυπα δέους. Τον δικό μου υπέρηχο. Την δική μου έκπληξη ακούγοντας μια μικρή σαν την καρφίτσα καρδιά, να χτυπά σαν τρελή, να καλπάζει. Ήταν το πρώτο μου μωρό με καρδιά! Ακολούθησε κι άλλο χωρίς ν’ ακούσω καρδιά και προηγήθηκε ένα χωρίς να φτάσει στον υπέρηχο. Αλλά κάτι τέτοια και κάτι άλλα χειρότερα συμβαίνουν πολύ συχνά, δυστυχώς. Έτσι είναι. Δεν θα μιλήσω με αριθμούς, αλλά αυτό συμβαίνει πολύ συχνά.

Όταν κόβεται ξαφνικά η χαρά, αναπάντεχα, κόβεται ένα τεράστιο κομμάτι από το είναι, από τον μέσα εαυτό, εκείνον που κινεί τα νήματα, που παρακινεί, που σώζει ή καταστρέφει.

Η διαδικασία είναι μια διαδικασία. Η εξωσωματική είναι απλά μια ιατρική πράξη, μια διαδικασία που έχει αρχή, μέση, τέλος και που δέχτηκα να δοκιμάσω. Ξεκινώ με συγκεκριμένο πρωτόκολλο, συνεχίζω με ωοληψία, ακολουθώ πιστά τις οδηγίες, κλατάρω αρκετές φορές μα συνεχίζω και φτάνω στην εμβρυομεταφορά. Τι προκύπτει, τι μεσολαβεί, τι ζορίζει, τι προσμένει, έκανα ότι δεν καταλάβαινα, απλά. Το ζω αλλά το προσπερνώ, το βιώνω, αλλά δεν με πειράζει. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αν δεν κουραστώ δεν θα αποκτήσω, αν τα παρατήσω θα το μετανιώσω… ζω βαθειά στο πετσί μου το κάθε τι και βιώνω συναισθηματικά τα πάντα. Και περιμένω, κάνοντας, ότι δεν με αφορά, ότι είμαι κουλ, ότι όλα καλά παιδιά, ηρεμίστε.

Περιμένω να περάσουν οι μέρες ως να δημιουργηθούν τα αναγκαία ωάρια. Περιμένω να περάσει ο καιρός να τα συλλέξουν και να τα γονιμοποιήσουν. Περιμένω να τοποθετηθούν ξανά. Περιμένω να βρουν φιλικό έδαφος μέσα στο σώμα μου, να καταλάβουν, ότι εγώ είμαι που θα τα αγαπώ για να ζήσουν χωρίς φόβο, πρέπει να νιώσουν καλά αυτά τα μικρά!

ve0jnoz

Έγινε κι αυτή η διαδικασία εντός μου, έγινε και πέτυχε. Πρόλαβα να νιώσω μέλλουσα μαμά για λίγο. Το έζησα με αγωνία, με συγκράτηση, με δισταγμό. Δεν φοβήθηκα το μετά, πράγμα παράξενο για μένα. Συνήθως αφήνω το τώρα και αγωνιώ για το μετά. Αλλά όχι. Εγώ είχα φοβηθεί για εκείνη την στιγμή, γιατί έπρεπε η κάθε μέρα να είναι «κάπως» για να μπορώ να φανταστώ, έστω, την επόμενη. Έπρεπε να γίνουν όλα σωστά, για να μην έχω τύψεις ότι έκανα κάτι λάθος. Έπρεπε να ακολουθήσω οδηγίες, περιμένοντας. Το ρήμα αυτό το έκλεισα σε όλους τους χρόνους. Έπρεπε να περιμένω να δέσει το γλυκό, να ανέβει η χοριακή, να ανέβει σωστά η χοριακή, ικανοποιητικά, τόσο όσο, εξετάσεις μέρα παρά μέρα με φάρμακα που με ζαλίζουν, που με νυστάζουν, που μου φέρνουν ναυτία.

Πρέπει να είμαι ξαπλωμένη γιατί έχω κάτι προβληματάκια. Αλλά τελικά ακούω στον πρώτο υπέρηχο ώρα μεταμεσονύκτια μια καρδιά δυνατή, βλέπω κάτι που προσπαθώ να φανταστώ ότι είναι ένα μικρό ανθρωπάκι να παλεύει. Ακούω μια καρδιά να φορτσάρει και λέω μωρέ αυτό το μικρό έχει τσαγανό, δεν είναι σαν εμένα. Να χαρώ τώρα; Όχι ακόμα ε; Να χαρώ λίγο; Μόνο για απόψε… με άφησα να χαρώ τόσο όσο.

Οι επόμενες μέρες έφεραν μερικά σχέδια, να, τόσα δα, μικρά σχέδια. Όσα και η μικρή καρδιά.

Χάθηκε το μικράκι, όπως χάνονται όλα τα μικράκια σ αυτόν τον κόσμο κι ευτυχώς που ήταν τόσο μικρό. Ήταν το μπαγάσικο τόσο δα, αλλά πρόλαβε να κάνει την ζαβολιά του, πρόλαβε να με κάνει να το λατρέψω. Πριν το δω, πριν καταλάβω τι είναι. Είχε τόση δύναμη που κατάφερε να με κάνει να λιώσω! Μ’ έκανε να θέλω να προσπαθώ κι αυτό από μόνο του ήταν τόσο σημαντικό…

Πώς να το διαχειριστώ; Συμβαίνουν αυτά, μη σκας. Καλύτερα τώρα παρά μετά. Ήταν για καλό. Δεν πειράζει, θα κάνεις άλλο, μη στεναχωριέσαι. Ξεκουράσου τώρα. Θα έρθει όταν θα είναι η ώρα του.

mrxwwm6

Δεν θύμωσα. Απλά λυπήθηκα. Λυπήθηκα τόσο πολύ. Δεν μπορώ να περιγράψω αυτού του είδους την λύπη. Είναι κάτι άλλο, μοναδικό και πρωτόγνωρο. Αλλιώτικη λύπη. Έκανα υπομονή για να αντέξω και την επόμενη φορά τα ίδια. Έπρεπε να ξέρω, ότι δεν ήταν κανενός η ώρα. Και να δεχτώ ότι απλά έτυχε. Κι ότι δεν γίνονται όλα όπως εμείς τα σχεδιάζουμε. Και πως αν δεν είναι υγιή, καλύτερα να φεύγουν νωρίς. Τα διαδικαστικά, τα πριν και τα μετά, τα φάρμακα και τις αντιβιώσεις, τα μικροχειρουργία και τους μήνες ανάπαυλας τα πέρασα όλα στο ντούκου. Έτσι. Γιατί δεν μπορούσα να τα διαχειριστώ. Απλά. Σύνολο πέντε προσπάθειες. Επιτυχείς οι τρεις. Αποτέλεσμα μηδενικό.

Αν υπάρχει προστατευτικός υμένας γύρω από τα συναισθήματα, εγώ είχα δημιουργήσει πολλά στρώματα τέτοιας προστασίας, τόσα που να νομίζω, ότι δεν με «αγγίζει» τίποτα.

Αλλά δεν με βόλευε αυτή η ζωή. Ζωή χωρίς να νιώθεις, δεν είναι ζωή. Και την άλλαξα. Έγινα πιο ευαίσθητη, πιο ευάλωτη, αλλά κι αυτό δεν το άντεξε το σύστημά μου. Η χρυσή τομή κάπου μού διέφυγε.

Δεν ξέρω αν πίκρανα κόσμο εκείνη την εποχή ή στεναχώρησα ή δυσκόλεψα. Ξέρω ότι ζορίστηκα, ζορίστηκα απίστευτα. Και μάλλον συνεχίζω να ζορίζομαι, αφού γράφω όλα αυτά περιμένοντας στο σαλονάκι ενός μαιευτηρίου. Παράξενα πράγματα. Μου τη δίνουν τα σαλονάκια, δεν ξέρω αν στο χω πει, ανεβάζω πίεση. Με αγχώνουν αυτές οι αναμονές τόσο πολύ.

yellow-vintage-flower

Πέρασαν τρία χρόνια. Τα τρίχρονα όλα που κοιτώ είναι καμιά φορά ανακούφιση, βλέποντας τους τρελαμένους γονείς να τα κυνηγούν και εγώ χαλαρά να (νομίζω ότι) καταστρώνω σχέδια, να προγραμματίζω επόμενα ταξίδια, να μπορώ να κάνω όσα πιθανά ένα τρίχρονο να με εμπόδιζε να κάνω. Μετά, διαβεβαιώνω η ίδια τον εαυτό μου, ότι όλα αυτά μπορούν να γίνουν και παρέα με ένα τρίχρονο. Απλά. Πολύ απλά.

… Στην ανάρτηση αυτή δεν θα θίξω την στάση του συντρόφου μου και την θέση του μέσα σε όλη την διαδικασία. Θα τον αδικήσω. Όπως αδικούνται συνήθως οι σύντροφοι, οι αφανείς ήρωες που έχουν κι αυτοί ονειρευτεί, έχουν θελήσει, έχουν ταλαιπωρηθεί και απογοητευθεί πολλάκις. Απλά θα πω, ότι έκανε ακριβώς αυτό, που θα ήθελα να έχει κάνει και τον ευχαριστώ, γιατί έβαλε στην άκρη τον δικό του πόνο για την κοινή μας απώλεια και με τράβηξε από τον πάτο, όταν το είχα ανάγκη…

Στέλνω την αγάπη μου κι ένα φιλί σε όλες τις μάνες της άδειας αγκαλιάς και δίνω μια μεγάλη, τεράστια αγκαλιά σε όλα τα αγγελάκια, που και χωρίς το πρώτο διαπεραστικό «ουά» τους, κατάφεραν να αγαπηθούν τόσο πολύ, όσο λίγα πλάσματα επί γης.

Ελπίδα Π.

Πηγή φωτογραφιών: διαδίκτυο

Advertisements

16 thoughts on “Αγγελάκι…

  1. Καλημέρα! Τρεις προσπάθειες.. σε μία όμως εγώ ήμουν τυχερή! Σε νιώθω τόσο λίγο, σε νιώθω τόσο πολύ! Εχουν περάσει πολλές φορές οι σκέψεις από το μυαλό μου του εάν δεν…. όμως δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς, δεν υπάρχει καν αυτό το «σε καταλαβαίνω». Σε αυτές τις περιπτώσεις ο δρόμος είναι μοναχικός. Ομως είναι και ένας δρόμος δύναμης, αυτογνωσίας και δεσίματος με τον σύντροφο! Δεν θα πω αλλά γιατί θα είναι σαν να φλυαρώ. Στέλνω μεγάλη αγκαλιά κι εγώ σαν την γλυκιά μου Αθανασία. Σε έμαθα σήμερα θα χαρώ να σε ξαναδιαβάσω! Κάλη

    Μου αρέσει!

  2. Εχοντας υπάρξει μάνα της άδειας αγκαλιάς , εχοντας μείνει ώρες σ΄αυτα τα άβολα ψυχρά σαλόνια αναμονής, έχοντας ακούσει τους γιατρούς να ανακοινώνουν ανέκφραστα αυτό που για εμάς είναι ζήτημα ζωής, ξέρω καλά ότι αυτές οι παρηγοριές από τους γύρω είναι καλύτερα να μην λέγονται. Μια αγκαλιά και λίγο ενδιαφέρον είναι καλύτερα.
    Ακόμα και τωρα, που έχουμε τα παιδάκια μας, κουβαλάω εκείνα τα χρόνια της αβεβαιότητας και της λύπης. Με το σύντροφό μου μας έφεραν πιο κοντά και μας βοήθησαν να νιώσουμε ποιοι από τους κοντινούς μας είναι πραγματικά δικοί μας.
    Πάντα θα θαυμάζω τις μανούλες που αγωνίζονται, είναι πιο πολύ μανές από πολλές που έχουν παιδια επειδή απλά έτυχε.
    Μια μεγάλη αγκαλιά από εμένα και καλώς σε βρήκα.

    Μου αρέσει!

  3. Ανέλπιστα συγκινητικό και αληθινό κείμενο! Συγχαρητήρια για το ιστολόγιο αλλά και για την τεράστια δύναμή σου! Μια αγκαλιά κι από εμένα και μια ευχή να μην εξαντληθεί ποτέ η ελπίδα…

    Μου αρέσει!

  4. ΠΟΝΑΩ ΠΟΛΥ…ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΓΓΕΛΑΚΙ,ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΘΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΚΑΝΤΑΛΙΑΡΙΚΑ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΖΩ,ΝΑ ΤΟ ΦΙΛΩ,ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΗΓΟΡΩ…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s