Uncategorized

Σεκέρ παρέ μάνα μου!

Γλυκό σερμπέτι αλλά πιο ελαφρύ από τα άλλα σερμπέτια της χαράς και του καημού που τα τρως και χαίρεσαι ή τα τρως και κλαις! Με τι άλλο πάει κάτω η πίκρα, η κούραση, ο προβληματισμός; Το θέλει το γλυκό του η ζωή ρε παιδιά! Και γλυκό θέλει και παρέα και τις στιγμές μοναξιάς χρειάζεται για να φορτίσει μπαταρίες και τρέλλα και ησυχία, όσα μπορεί ο καθένας να αντέξει!

Χρειάζονται όλα προκειμένου να σπάσουμε τα δεσμά με τα δεσμά… του μυαλού, της κοινωνίας, του καθωσπρεπισμού, των ανούσιων τύπων, της μπάλας που σέρνουμε στο πόδι, τις χειροπέδες που κλείδωσαν σε μια σκάλα, αυτά, εκείνα και τα άλλα.

18095703_609623202568938_2342725594191495168_n(1)
Φωτογραφία της Κατερίνας των KaPa, με ένα σεκέρ παρέ ανά χείρας, να πάνε οι πίκρες κάτω!

Σεκέρ παρέ και πάμε παρακάτω με τα πολλά και τα λίγα, με όσα μπορεί ο καθένας. Με ένα σεκέρ παρέ πάμε να υποδεχθούμε τον Μάη, να ολοκληρώσει η άνοιξη το πανηγύρι της και να προσθέσουμε κι άλλα χρώματα κι άλλα άνθη στη ζωή μας και την δύσκολη καθημερινότητα. Κι ένας άνθρωπος μόνος, μια ψυχή κατάμονη στη γη αυτή, στις πόλεις και στις γειτονιές που δεν πηγαίνει ο νους μας, με ένα γλυκό μπορεί να αλλάξει η προοπτική του, έστω για δευτερόλεπτα.

20170429_125731-1.jpg
Είδα στον ύπνο μου, πως μίκρυνες. Πως έγινες ένα τριαντάφυλλο κόκκινο. Φρέσκο, σαν άκοπο. Σ’ είχα στο χέρι μου, τάχα, και πήγαινα, πήγαινα – Πέρασα κι άφησα
δεξιά τον Ταΰγετο. Στάθηκα μόνο, τον κοίταξα λίγο, ξαναπήρα τον δρόμο μου κι’ όλο πήγαινα, πήγαινα –
Πού να σε βάλω; Όλη η γής είναι στήθος μου. (Ν. Βρεττάκος)

Μάης και λουλούδια, Μάης και αγώνες, Μάης της Αλώσεως, Μάης που συνδυάζει χαρά και λύπη. Η πρωτομαγιά που δεν είναι αργία αλλά απεργία, συνδεδεμένη με τα τρία οχτάρια και τους αγώνες των εργαζομένων στο Σικάγο το 1886 για 8 ώρες εργασία, 8 ψυχαγωγία και 8 ώρες ύπνο! Πόσο μακριά και πόσο κοντά είμαστε ακόμα με το 1886! Πενήντα χρόνια μετά στην Θεσσαλονίκη οι καπνεργάτες θα έδιναν τον δικό τους αγώνα και ο Ρίτσος θα έγραφε τον «Επιτάφιο»: «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω…»

DSC_0993.JPG
Στην Ιαπωνία υπάρχει η αποκαλούμενη ασθένεια του Μάη, ένα είδος ασθένειας ό,που οι νέοι σπουδαστές ή οι εργαζόμενοι αρχίζουν να βαριούνται το σχολείο ή την εργασία τους. Εδώ να δεις!

Καλομηνάς στα ποντιακά και όχι άδικα, ο τρίτος γιος της άνοιξης αντιστοιχεί με τον αρχαίο μήνα Θαργηλιώνα και τον γιόρταζαν με τα περίφημα Ανθεοφόρια. Λένε ότι δεν κάνει να παντρευτεί κανείς Μάιο εκτός κι αν είναι γάιδαρος ή βασιλιάς. Όποιος ενωθεί με τα δεσμά του γάμου μπορεί να μην στεριώσει, γιατί ο μήνας αυτός είναι άρρηκτα δεμένος με ανεξέλεγκτες δράσεις βλαπτικών ενεργειών που σχετίζονται με τον θάνατο.  Εγώ το τόλμησα και δεν ανήκω σε καμία κατηγορία, ελπίζω. Αλλά έχω κι ένα φόβο.

IMG_20170428_220722.jpg

Λένε ότι δεν κάνει να φυτεύουμε, το έχω καταρρίψει και αυτό, δεν είδα διαφορά στα φυτεμένα μαγιάτικα! Στις γνωστές δοξασίες αναφέρεται ότι καμιά κοπέλα δεν πρέπει να ξεκινήσει καινούργιο κέντημα, πλεκτό ή υφαντό γιατί δεν θα το χρησιμοποιήσει σε χαρές αλλά σε λύπες. Στολίζουμε τις πόρτες των σπιτιών με το στεφάνι που συμβολίζει την υποδοχή της δύναμης της φύσης στο σπιτικό. Φτιάχνεται σε κύκλο γιατί θεωρείται απόλυτο και τέλειο σχήμα. Ο κύκλος προστατεύει από κακόβουλες δυνάμεις. 

IMG_20170422_112904.jpg

Το στεφάνι έπρεπε να έχει συγκεκριμένα λουλούδια. Πάντως η γιαγιά μου που κρέμαγε στην πόρτα της μερικές μαργαρίτες και ό,τι άλλο έβρισκε δεν είδε διαφορά στη ζωή της.. Ένα κλαδί ελιάς δηλώνει την αγάπη, συμβολίζει την οικογένεια και την φιλία. Ένα κλαδί με αγκάθια προστατεύει από το κακό κάθε σπίτι. Το σκόρδο, σύμβολο αποτροπής και προστασίας από το κακό μάτι. Το καρπισμένο στάχυ συμβολίζει την καρποφορία της γης. Τα λουλούδια της εξοχής συμβολίζουν την αναγέννηση της φύσης και την απομάκρυνση των πνευμάτων.

20170408_105749-1.jpg

Κάθε τόπος έχει και τα δικά του έθιμα για την κατασκευή του. Πόσες και πόσες ακόμα δοξασίες που είναι αδύνατο να αναφέρω σε μια ανάρτηση. Ωραία έθιμα, ιδιαίτερα, μοναδικά. Πέρασαν και έμειναν σε τόσες γενιές, άντεξαν πολέμους και καταστροφές και μεταναστεύσεις και φτώχιες. Και έφτασαν ως εμάς ακέραια, λίγο ξεχασμένα, λίγο παραποιημένα, λίγο προσαρμοσμένα, λίγο απ’ όλα.

Έθιμα και τραγούδια γλυκά σαν την άνοιξη, σαν την μυρωδιά των ανθισμένων ρόδων, σαν την διαπεραστική ομορφιά των ασπάλαθων, των σπάρτων, της μέντας και του δυόσμου, της ρίγανης που κρέμεται να ξεραθεί.

Είναι μεγάλη ευτυχία και ευλογία που ζούμε σε μια χώρα «ανθισμένη». Όσο κι αν μας θέλουν μαραμένους, αποκαμωμένους, χαμένους στην ταραχή και τη «βία» της ανάγκης και της καθημερινότητας, η άνοιξη είναι εδώ και ο έλληνας την τιμά όπως μπορεί. Και αυτό γινόταν και θα γίνεται, όσο θα υπάρχει άνοιξη!

Μην σταματήσετε να ελπίζετε στα λουλούδια που ανθίζουν, στις γειτονιές που μοσχοβολούν, στον Απρίλη που σβήνει και στον Μάη που μπροστάρης ανοίγει τον δρόμο στα καλοκαίρια μας. Γιατί η Ελλάδα μοσχοβολά όλα αυτά για τα οποία κάποιοι αγωνίζονται να μας πείσουν ότι χάσαμε. Όσο θα τα αγαπάμε δεν έχουμε χάσει τίποτα!

Καλό μήνα!

Ε.Π

(Πηγή εθίμων: Ε. Μπετεινάκη, Ο Μάης κρύβει μυστικά)

 

 

Advertisements

4 thoughts on “Σεκέρ παρέ μάνα μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s