Uncategorized

Ρόδα η ζωή…

Δεν τους είχα δει ξανά σε δράση. Δεν ήξερα καν που είναι το κλειστό γήπεδο που έπαιζαν, δεν μπορούσα να προσανατολιστώ, ούτε να φανταστώ αυτό που θα έβλεπα τελικά. Ήξερα γι αυτά τα αγόρια, γι αυτούς τους δυνατούς άντρες που σε πείσμα των καταστάσεων βρήκαν, φαντάζομαι, εκτόνωση και στόχο και ισορροπία και δύναμη και άλλα πολλά στο μπάσκετ. Όμως δεν τους είχα δει από κοντά. Μα μόνο αν δει κανείς αυτούς τους αθλητές να παίζουν, μπορεί να νιώσει την δύναμή τους, τις αντοχές, την προσήλωση και την ευελιξία στα δύσκολα της ζωής. Θέλει πολλά κότσια να κουμαντάρει κανείς το αναπηρικό αμαξίδιο, ειδικό για το μπάσκετ. Θέλει πολλά κότσια για να κουμαντάρει κανείς και την ζωή του, αλλά αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα!

_DSC8687.jpg

Δεν αναφέρομαι μόνο στον ΑΣΚΑ Ηράκλειο (Αθλητικό Σύλλογο Κινητικά Αναπήρων). Στο μυαλό μου έχω πάντα όλους που προσπαθούν με το ίδιο σθένος, και αθλούνται και έχουν στόχο και πρόγραμμα χωρίς καμιά ευκολία. Γιατί τίποτα δεν τους χαρίζεται και κρίνονται όπως όλοι. Και δεν θέλουν από μας κάτι ιδιαίτερο, παρά το χειροκρότημα που έχουν ανάγκη έτσι κι αλλιώς όλοι οι αθλητές.

_DSC8578

Θέλει μεγάλη δύναμη να πάρει κάποιος την απόφαση να εκτεθεί με κάθε τρόπο. Να αφήσει τα προβλήματά του εκτός γηπέδου και να καταθέσει όση δύναμη έχει πάνω σε ένα καροτσάκι, που ομολογώ μετά από αυτόν τον αγώνα άρχισα να βλέπω αλλιώς. Χωρίς τον ενδόμυχο φόβο ότι είναι κάτι που αν συμβεί, τελειώνει με κάποιο τρόπο η ζωή ή αυτό που απλά ονομάζουμε ζωή και που πολλές φορές δεν απολαμβάνουμε. Και θυμήθηκα και ανέτρεξα σε μια άλλη ανάρτηση, γιατί αυτά τα αγόρια μού θύμισαν πολύ τον Γιώργο και την τρέλα που κουβαλούσε, την πηγαία διάθεση και ανάγκη για χαρά και αγάπες και χαμόγελα και προσπάθειες… Με τα φτερά στα χέρια…

_DSC8677

Δεν είναι μόνο θαυμασμός αυτό που ένιωσα παρακολουθώντας τον αγώνα. Δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς μα είναι κάτι άλλο, κάτι απλό, είναι που από ένα σημείο και μετά έβλεπα έναν αγώνα μπάσκετ, σα να έβλεπα κοινό αγώνα, αυτών των ψηλών παιδιών που τρέχουν πάνω κάτω και με ένα σήκωμα του χεριού τους φτάνουν την μπασκέτα. Αυτό ήταν το πιο σπουδαίο. Ότι ήταν σα να έβλεπα έναν οποιοδήποτε αγώνα μπάσκετ και μόνο όταν κάποιος έπεφτε μαζί με το αμαξίδιό του, ένιωθα ίσως λίγο περισσότερη αγωνία, που έσβηνε με μιας, μόλις ο αθλητής με μια κίνηση σηκωνόταν! Τα παιδιά αυτά με έκαναν να ξεχάσω ότι βλέπω αγώνα μεταξύ ατόμων με αναπηρία.

_DSC8432

Δεν ασχολούμαι με το μπάσκετ. Έπαψα να ασχολούμαι από το 1987. Ναι, από τότε που εκείνο το καλάθι έφτασε μια ολόκληρη χώρα σε εθνικό παραλήρημα, όταν τα αγροτικά και λοιπά οχήματα βγήκαν στους δρόμους κορνάροντας, ζώντας στιγμές ένδοξες λες και έβγαινε ξανά στις εκλογές ο Παπανδρέου! Εγώ πάντως εκεί έμεινα, στο τότε, που μου φάνταζε πιο γνήσιο και αθώο, που ο αθλητισμός είχε κάτι το αγνό, ενώ το μετά βούτηξε μέσα στη γκλαμουριά και τα χρυσά παιδιά και τις χρυσές αμοιβές, τους άγριους φιλάθλους που πολύ μου την σπάνε και κάτι άλλα που δεν μου αρέσουν, οπότε, ναι, έμεινα στην στιγμή του 1987 που ο Καμπούρης βάζει τα τελευταία καλάθια στο κατάμεστο γήπεδο.

_DSC8654

Στο τώρα όμως του 2017, στο τώρα της εποχής μου, διαπιστώνω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι γνήσιοι, ψυχές «γυμνασμένες», άνθρωποι αξιοπρεπείς, πιο δυνατοί από μένα, πιο δυνατοί από το κάθε τι που με ρίχνει και χάνεται ο κόσμος και η ψυχραιμία μου με μιας, και μπαίνω στην διαδικασία κάθε τόσο να σκεφτώ να την κάνω, να λιποτακτήσω, να εξαφανιστώ γιατί όλα είναι ένα βουνό!

_DSC8497

Τελικά είναι πιο δυνατοί από αυτό που νόμιζα και νόμιζαν ότι είναι. Δεν χρειάζεται βέβαια να αποκτήσει κανείς σοβαρό πρόβλημα υγείας για να αρχίσει να βλέπει αλλιώς τα πράγματα, μα τουλάχιστον όσοι είμαστε για την ώρα «αρτιμελείς» και στα πόδια μας, κάτι μπορούμε να κερδίσουμε από αυτούς τους ανθρώπους. Δεν αγωνίζονται μόνο στα κλειστά γήπεδα ξέρεις.

Από αυτά τα παιδιά θέλω να πάρω παράδειγμα, από την δύναμη με την οποία στέκονται στο κάθε δύσκολο της κάθε μέρας. Γιατί είναι παλικάρια και ξέρουν και το αγωνίζεσθε και το ευ αγωνίζεσθε… γιατί όταν τους κοιτάς στα μάτια, βλέπεις τον άνθρωπο σε όλο του το μεγαλείο!

_DSC8516

Σας ευχαριστώ παιδιά!

Ήταν ευκαιρία να δω αλλιώς… μακάρι κάποια στιγμή να αποκτήσω και την δύναμη της ψυχής σας μα και σε κάθε αγώνα, να παίρνουμε μάθημα όλοι εμείς οι «όρθιοι» μήπως και ξεκολλήσουμε κάποτε από τα μικροπράγματα που μας ενοχλούν και είναι ικανά να μας «καθηλώσουν» γενικώς!

Φωτογραφίες Στέφανος Πατεράκης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s