Uncategorized

Δεν έγραψα καλά…

Με την αγωνία να προλάβω να ολοκληρώσω κάποια εργασία που με βασανίζει τους τελευταίους δυο μήνες, χωρίς πλάνο βασικό και λοιπές λεπτομέρειες, έπεσα σε μια συνέντευξη της αγαπημένης μου Φωτεινής Τσαλίκογλου και μου έκανε κλικ μια φράση της: «δημιουργία είναι η ανάκτηση μιας χαμένης γλώσσας»… Έμεινα ώρες να ψάχνω να εξηγήσω γιατί μού δημιούργησε τόση ένταση αυτή η κουβέντα, γιατί αυτές οι λέξεις ήχησαν και αντήχησαν στο μυαλό μου και στο στέρνο μου λες και έκανα ασταμάτητα ασκήσεις ορθοφωνίας που προσπαθούσαν να βάλουν σε σειρά φθόγγους και φωνήεντα και σύμφωνα για να πάει η γλώσσα ροδάνι.

Μα και τι να πει; Τι να πει τελικά από τα τόσα που φαίνεται να είναι κρυμμένα; Μας διαφεύγει αυτή η δυνατή φωνή της μέσα ανάγκης να μιλήσει στην αρχή διακριτικά, να φωνάξει και να ουρλιάξει μετά (αφού δεν την ακούς!), σαν ένα παιδάκι που χτυπιέται και στριγγλίζει για να ακούσεις την επιθυμία του, μα εσύ δεν καταλαβαίνεις. Δεν καταλαβαίνεις τι θέλει να πει, γιατί μιλά μια γλώσσα ξένη, πρωτάκουστη, μιλά την αλήθεια και συ δεν την ξέρεις, γιατί ίσως χάθηκε το παιδί μέσα σου. Και γιατί να πρέπει να ακούω το μικρό παιδί ενώ μεγάλωσα; Έλα ντε!

140720_thatway

Γράφω στον υπολογιστή και τα δάκτυλά μου κινούνται σα να παίζω πιάνο, έτσι όπως ήθελα μικρή να παίζω, σα να γυρνώ πίσω εκεί που υπάρχουν όλες οι αλήθειες μου, όλα τα κοιμισμένα πρωταρχικά και γνήσια θέλω, μα και πάλι σκαλώνει η απάντηση. Ποια είναι αυτά; Τώρα, στο σήμερα πως μπορώ να ορίσω ποια είναι τα πραγματικά δικά μου, τα ολότελα δικά μου και όχι αυτά που πήρα από το περιβάλλον, τα επίκτητα, αυτά που έβλεπα να γίνονται δίπλα μου και να γίνονται δικά μου χώρια από εμένα, ποιες ήταν εκείνες οι επιθυμίες που με οδήγησαν κάποτε να δηλώσω σχολές…  δεν έχω απάντηση.

«Γράφουμε ιστορίες για να βρούμε αυτό που έχει χαθεί» λέει η Φωτεινή… και πόσο αλήθεια είναι αυτό. Πόσο μας απασχολεί να βρεθεί αυτό που έχει χαθεί, να βρεθεί και να κατανοηθεί αυτό το μέσα κενό που μόλις βρει ευκαιρία αρχίζει να σκαλίζει και να με βγάζει από την ησυχία μου, άστο ρε παιδί μου, τι το ψάχνεις, χειρότερα θα γίνεις… Μα ο φόβος είναι ανθρώπινος και υπάρχει και δεν αφήνει χρόνο για χάσιμο. Γιατί αν δεν το βρεις εσύ, θα σε βρει αυτό. Θα σε βρει και θα σε κουτουλήσει, χωρίς κανένα δίλημμα, χωρίς καμιά ευγένεια. Κι όταν συμβεί αυτό, μην παραξενευτείς που μόνο εσύ είπες τα μεγαλύτερα ψέματα στον εαυτό σου.

new-years-resolutions-1

Όταν εργάζομαι και υπάρχει η διάθεση, δεν ακούω πάντα μουσική. Πολλές φορές ψάχνω στο διαδίκτυο συνεντεύξεις ανθρώπων που με ενδιαφέρουν, (κάποιες φορές και όσων δεν με ενδιαφέρουν για να μάθω απλά τις απόψεις τους) ή κάποιες ομιλίες κι έτσι μαζεύω πληροφορίες για πολλά θέματα. Κι επειδή εκτός την Φωτεινή αγαπώ και την Κική (Δημουλά), θα μείνω σε μια δική της φράση… «το μυαλό είναι ένας Θεός ο οποίος δημιουργεί τον κόσμο από την αρχή»!

Οπότε αγαπημένοι μου αφήστε το να δουλέψει, αφήστε το να δημιουργήσει όσα η πραγματικότητα σας στέρησε. Για όσα η υποκειμενική κρίση κάποιων σας κατέταξε στο μέτριο και όχι στο άριστο, για όσα νούμερα σας κράτησαν έξω από εκείνο που νομίζατε πως είναι αφετηρία της ζωής, αρχής της αληθινής ζωής που θα σας έστελνε στο φεγγάρι ale retour. Ότι δηλαδή, όταν η μεγάλη εκείνη πύλη του Ανώτερου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος θα άνοιγε, με τους υπέροχα μουτζουρωμένους τοίχους και αφισοκολλημένο το άπαν, κάπου εκεί μεταξύ βρωμιάς, κομματικού μπερδέματος και σχεδίων, θα έβρισκες και θα πετύχαινες αυτόματα κάθε στόχο στη ζωή, κάθε όνειρο θα έβρισκε τον δρόμο του.

beatBukowski_d

Ναι, για τις πανελλήνιες ήθελα να πω εξαρχής. Αλλά δεν βρίσκω το κουράγιο, όταν ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άριστοι μαθητές που λόγω του απίστευτου άγχους τους, φορτωμένου με παραποιημένες ιδέες για το τι είναι επιτυχία και τι σωστό και άξιο να γίνει, παθαίνουν black out και ξεχνούν τα πάντα, πέφτει η κουρτίνα και δεν θυμούνται να γράψουν ούτε το όνομά τους. Δεν βρίσκω το κουράγιο όταν γονείς δίνουν στα παιδιά τους αγχολυτικά για να αντιμετωπίσουν το βάρος, αντί να τα πάρουν οι ίδιοι. Ναι, ξέρω… οι γονείς θέλουν πάντα και μόνο το καλό των παιδιών τους. Πάω πάσο. Όποιος πιστεύει όμως, πως δεν υπάρχει και κείνος ο γονιός ο ταλαίπωρος που έχει δώσει ένα σκασμό λεφτά προετοιμάζοντας για 5 βιβλία χρόνια και ζαμάνια το παιδί του προκειμένου να πετύχει τους δικούς του στόχους, να καλύψει την μαύρη τρύπα των δικών του ελλείψεων και απωθημένων να σηκώσει το χέρι!

Κι αν αυτό είναι υπερβολή, τότε ίσως δεν είναι υπερβολή η απαξίωση που έχω δει στα μάτια κάποιων γονέων, όταν βγήκε το παιδί τους από το εξεταστικό κέντρο, αποκαμωμένο, φοβισμένο, αποσβολωμένο, ερείπιο χωρίς κουράγιο, γιατί πώς να πει ότι δεν έγραψε καλά, πως να πει ότι τα όνειρά σου μπαμπά πάνε στράφι τώρα, δεν θα μπω στην σχολή που ήθελες! Και κείνοι, γαντζωμένοι από τα κάγκελα του εξεταστικού κέντρου να χάνουν την γη κάτω από τα πόδια τους, ώσπου ακούγεται εκείνο το κρίμα τα λεφτά που δώσαμε, τζάμπα πήγαν οι κόποι μας, τζάμπα δουλεύαμε τόσο καιρό δυο δουλειές η μάνα σου κι εγώ… όλα για σένα τα κάνουμε και συ τίποτα…

epigrafes1

Δεν ξέρω τελικά αν το σύστημα είναι λάθος, πολλές φορές το έχω χαρακτηρίσει έτσι, ή αν ο τρόπος που το αντιμετωπίζουμε είναι λάθος. Αρχίζω να πλησιάζω σε αυτή την πιθανότητα και να πιστεύω ότι η νοοτροπία μας φταίει, που έχει δώσει τέτοιες διαστάσεις πανικού και απανθρωπιάς στο εξεταστικό αυτό απαρχαιωμένο σύστημα, μα που τελικά, δεν υπάρχει κι άλλο, εκτός κι αν ανοίξουν τα πανεπιστήμια και γίνονται εγγραφές ελεύθερα και μετά από ένα διάστημα εξετάσεις κι όποιος περάσει πέρασε! Τι να πω… οι ειδικοί ξέρουν.

heart-vs-mind-900_710_355

Φίλε μου καλέ, όμορφο κορίτσι που έχεις κατσιάσει από την αγωνία, να σου πω ένα μυστικό; Οι πανελλήνιες είναι η αρχή των εξετάσεων που έχεις να δώσεις σε αυτή τη ζωή. Μπορείς να πιστέψεις ότι είναι ό,τι ευκολότερο σου έχει συμβεί ποτέ; Διάβασε όσο μπορείς και πήγαινε δώσε, με την ελπίδα πως αν βαθμολογηθείς τελικά καλά, και πρόσεξε, λέω βαθμολογηθείς και όχι γράψεις, (μη μου πεις κι εσύ ότι δεν πιστεύεις στην υποκειμενικότητα της βαθμολογίας!), θα ανταμειφθούν ίσως οι όποιοι κόποι σου. Και τέλος. Τίποτε άλλο. Μην τους δίνεις την διάσταση που σου είπαν ότι έχουν. Δεν έχουν καμιά διάσταση φοβερή, δεν είναι τέρας. Είναι ένα διαγώνισμα που αν τύχει να είσαι σε καλή μέρα και καλά στην υγεία σου και την ψυχολογία σου, θα γράψεις σίγουρα. Αν όχι, ανοίγουν άλλοι δρόμοι, πιο φωτεινοί και πιο χαρούμενοι. Κάνε ότι μπορείς, απλά προσπάθησε όσο μπορείς!

Και συ φίλη μου μαμά που καρδιοχτυπάς και συ μπαμπά που σκας τι θα πεις στον γείτονα αν δεν γράψει καλά το παιδί σου, κοίτα μέσα σου, ξέχασε όσα χρήματα έχεις δώσει και βοήθα να μην λιποψυχήσει το παιδί σου και χάσει το θάρρος του στη ζωή, γενικά! Δεν χωράει το πρεστίζ εδώ! Κι αν πετύχει, πάρε το μια αγκαλιά δυνατή και βοήθα το να ανοίξει τα φτερά του. Κι αν αποτύχει πάρε το δυο αγκαλιές δυνατές και δείξε του άλλους δρόμους, άλλες επιλογές. Φτάνουν τόσες αγωνίες για όλους σας!

Και συ αγαπημένε καθηγητά που θα βαθμολογήσεις, κοίτα να είσαι ξεκούραστος, ήρεμος και με αγάπη και καθαρή ματιά να δώσεις τον βαθμό, χωρίς να σκέφτεσαι τα χρέη σου που τρέχουν, την γυναίκα που αρρώστησε, τον σύζυγο που σε απάτησε. Μπες με καθαρό μυαλό και αν κάνεις και καμιά προσευχή δεν βλάπτει… δες το κάθε παιδί με αγάπη, μπορείς; Και κάνε το καθήκον σου, αυτό που ήδη κάνεις τόσα χρόνια υπηρετώντας ένα σύστημα που ούτε ο ίδιος υποστηρίζεις πια!

keep-calm-and-finish-the-panellinies

Η υποσημείωση κάνει πάντα την διαφορά, τα αποτελέσματα των κάθε λογής εξετάσεων το αποδεικνύουν. Φρόντισε να ποντάρεις στην υποσημείωση της ζωής και ψάξε μέσα σου να βρεις, άνοιξε όσο γίνεται τα αυτιά σου να ακούσεις τι λέει το μικρό μέσα σου παιδί. Γιατί αυτό πάντα λέει την αλήθεια!

Σας φιλώ και σας εύχομαι κάθε καλό σε κάθε αγώνα και προσπάθεια! Τώρα και για πάντα…

Πηγή φωτογραφιών: Διαδίκτυο

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s